Συγκέντρωση του ΣΥΡΙΖΑ ΓΑΛΑΤΣΙΟΥ

ΠΕΜΠΤΗ 24/9/2009  στις 7.30 μμ  –  ΠΛΑΤΕΙΑ ΛΥΣΙΟΥ ΣΤΟ ΠΑΛΙΟ ΤΕΡΜΑ  (Στις ΜΠΑΣΚΕΤΕΣ δίπλα ΣΤΑ GOODY’S)

 ΘΕΜΑ  ‘’ Η οικονομική κρίση και οι συνέπειες της’’

 Ομιλητής  Γιάννης Θεωνάς συντονιστής της γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ

Χαιρετίζουν υποψήφιοι βουλευτές Β’Αθήνας

 Oι εργαζόμενοι και οι νέοι δεν είναι υπεύθυνοι για την οικονομική κρίση.

Γιατί πρέπει να πληρώσουν τις συνέπειες;

 Μοναδική διέξοδος ο μαζικός αποφασιστικός αγώνας.

 Μας κοροϊδεύουν. Υποτιμούν την νοημοσύνη μας.

Να τους τιμωρήσουμε.

 Μας μαυρίζουν την ζωή.

Να τους μαυρίσουμε στην κάλπη.

 Στην ενότητα η δύναμη. Στην αριστερά η ελπίδα

 Να αλλάξουμε τους συσχετισμούς που περιγελούν τις προσδοκίες μας.

Συνέντευξη του ποιητή Νάνου Βαλαωρίτη στον Μιχάλη Σιάχο

 Ένας από τους πιο σημαντικούς ανθρώπους των ελληνικών γραμμάτων, ο ποιητής και συγγραφέας Νάνος Βαλαωρίτης, ο λόγιος με τη διεθνή αναγνώριση, μιλά για όλους και για όλα σε μια συνέντευξη ποταμό στην «Αριστερά!». Αναφέρεται στη σχέση του με την οικολογία, και στην εμπλοκή του με τους Οικολόγους Πράσινους, στων οποίων το ψηφοδέλτιο Επικρατείας ήταν επικεφαλής το 2007 – αφήνοντας σαφείς αιχμές για μεθοδεύσεις που μόνο την ιδέα της οικολογίας δεν υπηρετούν.

Επίσης, αναφέρεται στις κακοδαιμονίες και τα ελλείμματα του σύγχρονου ελληνικού πολιτισμού, αλλά και στην απουσία της Αριστεράς από τις προσπάθειες αλλαγής των δεδομένων και αναβάθμισης του πολιτισμού, κόντρα στο κυρίαρχο και την παρακμή.

(Λόγω έλλειψης χώρου, το δεύτερο μέρος της συνέντευξης, που αφορά στον πολιτισμό, θα δημοσιευθεί στο επόμενο φύλλο της «Αριστερά!», την Παρασκευή 19/6)

Πώς βρεθήκατε επικεφαλής του ψηφοδελτίου Επικρατείας των Οικολόγων Πράσινων στις εθνικές εκλογές του 2007;

Να πω αρχικά ότι η οικολογία είναι ένα πάρα πολύ σημαντικό θέμα και το έχω παρακολουθήσει από την αρχή, πριν ακόμα πάω στην Αμερική. Με τις καταστροφικές πυρκαγιές του 2007 εξοργίστηκα, και φίλοι καλλιτέχνες με έπεισαν να βάλω το όνομά μου στο ψηφοδέλτιο. Τώρα, μετανιώνω γι’ αυτό ή όχι; Δεν νομίζω ότι μετανιώνω απολύτως. Νομίζω ότι εκείνη τη στιγμή χρειαζόταν να γίνει ένα ξύπνημα. Το ελληνικό κοινό είχε εξοργιστεί – δεν ήμουν μόνο εγώ. Η οικολογική κίνηση είχε περάσει πολλά στο παρελθόν και είχε κατά κάποιο τρόπο γελοιοποιηθεί. Μια νέα Κίνηση, όπως οι Οικολόγοι Πράσινοι, δεν θα είχε ψηφιστεί αν δεν υπήρχε το όνομά μου, που έπαιξε κάποιο ρόλο. Δίπλα σε μένα υπήρχαν και άλλοι αρκετά γνωστοί καλλιτέχνες, οι οποίοι είχαν προθυμοποιηθεί, έστω κι αν δεν ήταν ειδικευμένοι στο θέμα, ώστε οι ψηφοφόροι να δουν ότι πρόκειται για μια σοβαρή υπόθεση σε σχέση με τις προηγούμενες. Μέχρι το σημείο αυτό ήταν όλα καλά. Βγήκε ένα ποσοστό 1,05% το οποίο σημαίνει περίπου 75.000 ψήφους, από ’κεί που θα έπαιρναν 3.000. Από τη στιγμή που σημειώθηκε αυτή η πρώτη επιτυχία, άρχισαν να αναφαίνονται οι επαγγελματίες, που προσπάθησαν να πάρουν τα πράγματα στα χέρια τους. Και αυτοί οι επαγγελματίες ήταν άνθρωποι οι οποίοι από χρόνια τώρα κινούνται γύρω από τους Μη Κυβερνητικούς Οργανισμούς. Δηλαδή, είναι μέσα κι έξω στα υπουργεία. Μετεκλογικά, λοιπόν, ήρθε ο Τρεμόπουλος από τη Θεσσαλονίκη, και ζήτησε να αναλάβει όλη την Κίνηση. Στην αρχή είναι αλήθεια ότι δεν με ήθελαν ούτε οι εδώ, ο Χρυσόγελος και κάποιοι άλλοι. Είχαν σκοπό να βάλουν μία ακτιβίστρια από τις Βρυξέλλες, η οποία, όμως, δεν είχε… όνομα και στην οποία δόθηκε η δεύτερη θέση, την οποία και αρνήθηκε. Από εκεί και μετά συνάντησα μόνο αδιαφορία και εχθρότητα. Παρ’ όλα αυτά, έκανα κι άλλες κινήσεις: έδωσα πολλές συνεντεύξεις, ενώ διέθεσα κάποια από τα εικαστικά έργα που κάνω σε δημοπρασία, και έτσι βοήθησα και οικονομικά την Κίνηση. Στην αρχή, λοιπόν, τα πράγματα πήγαιναν καλά, ώσπου έμαθα ότι ο Τρεμόπουλος είπε να το βουλώσω και να μην μιλάω δημόσια εγώ, παρά μόνο αυτός. Και όπως είδα κατόπιν, ήθελε να με ελέγξει τι θα πω για τον πολιτισμό, εάν είμαι κατατοπισμένος για τη θέση των Οικολόγων Πράσινων κ.λπ. Προσπαθούσε να πει ότι αν δεν ήταν η ακτιβίστρια από τις Βρυξέλλες, η επιλογή θα ήταν ανάμεσα σε μένα και σε μια ανόητη παρουσιάστρια των καναλιών. Προσπάθησε, δηλαδή, να με γελοιοποιήσει. Αυτό ήταν καταρχάς το ευχαριστώ. Μετά, βέβαια, ήξερα ότι κινείται για να μπουρδουκλώσει όλο το σύστημα με δικούς του τρόπους και να βγάλουν τελικά αυτόν, πράγμα που έγινε με πολλά τηλεφωνήματα, υποσχέσεις κ.λπ. Αλλά το πρόβλημα εδώ δεν είναι μόνο τα προσωπικά, αυτά θα γίνονταν σε οποιοδήποτε κόμμα. Το ζήτημα είναι αν τελικά ένα τέτοιο κόμμα θα ωφελούσε την υπόθεση. Αν οι Οικολόγοι Πράσινοι θα γίνονταν σε περίπτωση που έπαιρναν περισσότερες ψήφους ένα παίγνιο των μεγάλων κομμάτων, όπως έγινε και παλιότερα και διαλύθηκαν, όταν η βουλευτίνα προσχώρησε αμέσως σε ένα μεγάλο κόμμα… 

Το είπαν ήδη…

Το είπε επισήμως ότι θα συνεργαστεί με οποιοδήποτε κόμμα είναι στην εξουσία. 

Πώς εξηγείτε εσείς τα αποτελέσματα που δίνουν οι δημοσκοπήσεις για τους Οικολόγους Πράσινους;

Νομίζω ότι ξύπνησε κάποιος κόσμος και αυτό είναι που θέλω να γίνει. Θέλω να επικρατήσει γενικά μια οικολογική συνείδηση στην ελληνική κοινωνία, ώστε να μην πέφτουμε σε μύθους και παρανοήσεις γύρω από την ύπαρξη και τις ενέργειες των Ελλήνων οικολόγων. Υπήρχαν διάφοροι που έκαναν κάποια… δουλειά κάποτε, όπως να θέλουν να ξαναφέρουν λύκους, φίδια και διάφορα άλλα τέτοια ανόητα. Θέλω να υπάρχει μια συνείδηση, που να λέει ότι πραγματικά τώρα προέχει η σωτηρία του πλανήτη. Αυτό πρέπει οπωσδήποτε να γίνει, αλλά δεν βλέπω τη σκοπιμότητα δημιουργίας ενός κόμματος υποχείριου άλλων κομμάτων. Αυτό έγινε και στη Γερμανία, όπως ξέρουμε, όπου οι Πράσινοι με τους Σοσιαλδημοκράτες συμψήφισαν τους βομβαρδισμούς στη Γιουγκοσλαβία και έκαναν φοβερά πράγματα. 

Ένα κόμμα, ή ακόμα και μια μικρή συλλογικότητα που αναφέρεται στο περιβάλλον, πόσο οικολογικό είναι εάν δεν βάζει συνολικά το ζήτημα του μοντέλου ανάπτυξης; Για παράδειγμα, τα καμένα στην Ηλεία θα γίνουν εμπόρευμα για τουριστική ανάπτυξη…

Βεβαίως, δεν γίνεται διαφορετικά. Αυτά είναι αξεχώριστα. Γι’ αυτό άλλωστε αρχίζουν και τα μεγάλα κόμματα να το συνειδητοποιούν. Και αυτό έγινε διότι υπήρξε αυτή η συγκυρία, αλλιώς δεν θα το είχαν σκεφτεί καν. Εδώ οι δημοσιογράφοι πριν από λίγο δεν μιλούσαν για τους Οικολόγους Πράσινους. Τώρα είναι σε όλες τις εφημερίδες, σε όλα τα κανάλια. Δηλαδή, έχει γίνει αυτό που έπρεπε, μόνο που δεν έγινε με το σωστό τρόπο και αυτό είναι το δυστύχημα. Υπάρχει πάντα ο ανθρώπινος παράγοντας, τον οποίο δεν μπορούμε να προβλέψουμε, ποιος θα είναι και κατά πού θα πάει. Εγώ πιστεύω ότι όλα τα κόμματα πρέπει να ασχοληθούν σοβαρά με αυτή την υπόθεση, η οποία δεν μπορεί να αφεθεί σε μία ομάδα ανθρώπων, που κατά τη γνώμη μου δεν είναι κατάλληλοι – αν και μέσα στην ομάδα των 500-600 βρίσκονται και κάποιοι κατάλληλοι… 

Όπως σημειώσαμε και πιο πάνω, ήδη έχουν πει ότι θα συνεργαστούν με όποιο από τα μεγάλα κόμματα χρειαστεί…

Υπό όρους… 

Υπό όρους, αλλά κανένα από τα δύο μεγάλα κόμματα δεν αμφισβητεί το μοντέλο ανάπτυξης. Δηλαδή, οι πυρκαγιές στην Ηλεία ήταν αποτέλεσμα συγκεκριμένης πολιτικής…

Βέβαια, γιατί έπρεπε να ανοίξει κάποιος δρόμος εκεί… 

Άρα, λες ότι θα συνεργαστείς με αυτόν που ήδη έχει παράξει αποτέλεσμα επειδή θεωρείς ότι τώρα αλλάζει προσανατολισμό; Ή επειδή και εσύ ονειρεύεσαι νομή εξουσίας;

Είναι πολύ σωστό αυτό. Είναι πολύ δύσκολο να πείσει κανείς τους κομματικούς σχηματισμούς να αλλάξουν πλεύση γενικά. Το ΠΑΣΟΚ φαίνεται πιο έτοιμο να το κάνει. Η ΝΔ είναι στα πράγματα και βλέπουμε την πολιτική της. Στην Ελλάδα το να μην κάνεις τίποτα είναι η αρχή του να εξασφαλίσεις τον εαυτούλη σου. Και γι’ αυτό όλη η ελληνική γραφειοκρατία είναι βασισμένη στο να μην κάνει κάτι.

 Οικολογία χωρίς συγκρούσεις γίνεται;

Απολύτως όχι. Αλλά θέλω να πω ότι το θέμα δεν είναι μόνο η επιφάνεια, το σύμπτωμα, όπως για παράδειγμα η ρύπανση ή η κακή διαχείριση των βιομηχανικών απορριμμάτων. Το κακό αρχίζει από τον ίδιο τον άνθρωπο. Δηλαδή, από άγνοια και πείσμα. Η άγνοια είναι ένα από τα χειρότερα πράγματα και έχει επισημανθεί από τον Πλάτωνα, ο οποίος θεωρεί ότι δεν υπάρχει κακό, αλλά ότι το κακό είναι η άγνοια. Αυτή είναι η πλατωνική θεωρία. Είναι σωστό ότι η άγνοια παίζει τεράστιο ρόλο, και δίπλα στην άγνοια φυσικά έρχονται όλα τα υπόλοιπα: Η πλεονεξία, το αλληλοσκότωμα – όχι πλέον με μαχαίρια και πιστόλια αλλά με οικονομικούς τρόπους. Θυμάμαι ότι ένας Άγγλος επιστήμονας, ο James Lovelock, είχε γράψει ένα βιβλίο που είχε ονομάσει Γαία και είχε παρουσιάσει τον πλανήτη ως ένα ζωντανό οργανισμό. Εκείνη την εποχή γελοιοποιήθηκε από τους άλλους επιστήμονες. Τώρα, μετά από 30 χρόνια, έχει επαληθευθεί. Έλεγε ακριβώς ότι η Γη αντιδρά σαν ένας ζωντανός οργανισμός. Εκεί βλέπει κανείς το εμπόδιο, που έχει να κάνει με το ότι οι άνθρωποι δεν θέλουν να δουν αυτό που κάποιος τους δείχνει. Κάποιος σου δείχνει και σου λέει το σωστό κι εσύ κάνεις τον τυφλό και τον κουφό. Αυτό δεν είναι άγνοια, αλλά ηθελημένη αντίδραση. Άρα, μια οικολογική πολιτική δεν έχει ως προϋπόθεση το να μάθουμε τα παιδιά μας να μην είναι έτσι; Δηλαδή να ασχοληθούμε με την παιδεία, να βοηθήσουμε τα παιδιά να αναπτύξουν συνειδήσεις και όχι να παπαγαλίζουν τα μαθήματά τους, αλλά να μαθαίνουν να σκέπτονται; Αυτό είναι το πρώτιστο. Στόχος είναι αύριο να έχουμε πολίτες οι οποίοι θα ξεκινούν από αυτό στο οποίο εμείς φτάσαμε με πολύ κόπο και πολλές αμφιβολίες. Είναι σημαντικό, λοιπόν, να μπορούν να σκεφτούν με τρόπο ανθρώπινο. Πολλοί λένε ότι τα τελευταία χρόνια έχουμε καταργήσει τον άνθρωπο και τον ανθρωπισμό. Πραγματικά, ο ανθρωπισμός της Αναγέννησης ήταν λιγάκι άγριος και κατέστρεψε ένα σωρό λαούς που θεωρούσε κατώτερους. Ο ευρωπαϊκός ανθρωπισμός ήταν η υπεροχή του Ευρωπαίου απέναντι στους αγρίους. Πρέπει να ισχύσει ένας άλλος ανθρωπισμός, ο οποίος θα βλέπει τα πράγματα με έναν τρόπο πολύ πιο ισότιμο. Όλοι οι άνθρωποι έχουν δικαίωμα να ζήσουν και να έχουν ένα επίπεδο και μια ποιότητα ζωής. Αυτός είναι ο καινούριος ανθρωπισμός. Να μην βλέπουμε τους μετανάστες σαν εγκληματίες, να προσπαθήσουμε να τους συνεταιριστούμε και να τους βοηθήσουμε για να μας βοηθήσουν.

 Στον Ελαιώνα δόθηκε μια μάχη από την οποία οι Οικολόγοι Πράσινοι έλειπαν, όπως έλειπαν και στο Ελληνικό – και υπάρχουν πολλά ακόμα παραδείγματα. Αυτά τα επιμέρους βήματα δεν είναι σημαντικά;

Βεβαίως και είναι, όπως και όλες οι τέτοιου είδους πρωτοβουλίες. Αλλά αυτά δεν αφορούν δυστυχώς το σύνολο. Αφορούν κάποιο τοπικό θέμα το οποίο πρέπει σίγουρα να αντιμετωπιστεί. Το σύνολο, όμως, πρέπει να αρχίσει να σκέφτεται διαφορετικά. Εκεί έχουμε πολλά εμπόδια, το οποία προέρχονται από τον άνθρωπο και από τον τρόπο που σκεφτόμαστε και ενεργούμε.  Εγώ είμαι υπέρ μιας οικολογίας του ανθρώπου, η οποία θα περιέχει το πράσινο, ή το κόκκινο, ή το κίτρινο, ή το μπλε, αλλά η οποία θα είναι πιο ολοκληρωτική, δηλαδή, θα ασχοληθεί με την πηγή του κακού. Και ο μόνος τρόπος για να αλλάξουμε την αιτία είναι να ανέβει το επίπεδο της παιδείας και το πολιτιστικό επίπεδο. Αν το δούμε ιστορικά, πότε άρχισαν να καταρρέουν οι δημοκρατίες; Όταν έγιναν αυτοκρατορίες. Μήπως και τώρα βλέπουμε το ίδιο; Για παράδειγμα, από τη στιγμή που καταργήθηκε η ανεξαρτησία των πόλεων, καταργήθηκε και το πνεύμα και οι πόλεις δεν έβγαλαν άλλον Αισχύλο, άλλον Όμηρο κ.λπ. Χάνεται εκείνη την περίοδο όλη η αξιοπρέπεια που αισθάνονταν οι πολίτες των μικρών πόλεων. Σήμερα η ΕΕ μας έχει οργανώσει σε ένα σύνολο, αλλά, με το να έχει την πρωτοβουλία για τα οικονομικά μας ζητήματα, μας έχει αφαιρέσει την πρωτοβουλία να κάνουμε εμείς ορισμένα πράγματα. Μήπως μας έχει αφαιρέσει και την πρωτοβουλία να σκεφτόμαστε για τον εαυτό μας, όπως έγινε παλιότερα;

 Μετά από όλη αυτή τη συζήτηση, και με δεδομένο ότι την Κυριακή έχουμε ευρωεκλογές: αν ρωτούσα το Νάνο Βαλαωρίτη αν στηρίζει σε αυτές τις εκλογές τον ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος έχει δώσει μάχες για το περιβάλλον και έχει ένα ξεχωριστό ψηφοδέλτιο, στο οποίο συμμετέχουν από την Ελένη Σωτηρίου, που γνωρίσατε πριν λίγες μέρες, μέχρι επισφαλώς εργαζόμενοι και η Καντίτζα Σάνκο, η μετανάστρια δεύτερης γενιάς που για το ελληνικό κράτος δεν υπάρχει… τι θα απαντούσε;

Γνώρισα την Ελένη Σωτηρίου, η οποία είναι συμπαθής, άξια και ειλικρινής. Και θα ήθελα να είχα γνωρίσει και όλους τους υπόλοιπους του ψηφοδελτίου, για να τους ζητήσω να μην είναι απόλυτα υποτελείς στα κομματικά τους καθήκοντα, αλλά ο καθένας από αυτούς να αντιπροσωπεύει στην Ευρώπη όχι μόνο τη χώρα μας αλλά και τον εαυτό του, δηλαδή, να είναι –όπως είπα πιο πάνω– ανεξάρτητος και με το επίπεδό του να παίξει ρόλο…

 Με δεδομένους, λοιπόν, τους αγώνες που έχει δώσει για το περιβάλλον, το οποίο βρίσκεται στις βασικές του προτεραιότητες, ο ΣΥΡΙΖΑ σας πείθει να τον στηρίξετε;

Βεβαίως με πείθει – όπως θα στήριζα και άλλους, αν με έπειθαν ότι δίνουν πραγματικά μια μάχη…

Ψηφίζουμε ΣΥΡΙΖΑ, ενισχύουμε τη Ριζοσπαστική Αριστερά

Στις 7 Ιουνίου, στις Ευρωεκλογές, μπορούμε με την ψήφο μας να δώσουμε ένα ηχηρό μήνυμα: «Φτάνει πια!»
Με τις ευρωεκλογές δεν εκλέγουμε κυβέρνηση. Μπορούμε όμως να συμβάλλουμε ώστε να αλλάξει το τοπίο:
Να αποδοκιμάσουμε την πολιτική της Νέας Δημοκρατίας που κυβερνά στην Ελλάδα. Να δηλώσουμε ότι δεν ξεχάσαμε την πολιτική του ΠΑΣΟΚ που εφάρμοσε τον νεοφιλελευθερισμό ως κυβέρνηση και επιμένει σε αυτόν ως αντιπολίτευση. Να απορρίψουμε τον δικομματισμό που βυθίζει την πολιτική ζωή στα σκάνδαλα και τη διαπλοκή. Που με ψευτοδιλήμματα προσβάλει τη νοημοσύνη των πολιτών. Να διακηρύξουμε ότι δεν θέλουμε στη χώρα μας να ριζώσει ο ρατσισμός και η ξενοφοβία. Θέλουμε να αποδυναμωθεί η ακροδεξιά! Να αποδυναμώσουμε τη «Μεγάλη Συμμαχία» του νεοφιλελευθερισμού των δεξιών και σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων που διοικεί την Ευρωπαϊκή Ένωση, συχνά συνεπικουρούμενη από το Κόμμα των Ευρωπαίων Πράσινων.
Περισσότεροι άνδρες και γυναίκες βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ στην Ευρωβουλή σημαίνουν:
Ενίσχυση της φωνής των εργαζομένων στην Ελλάδα, της νεολαίας, των γυναικών, των μεταναστών. Ενίσχυση της φωνής των κινημάτων για αξιοπρεπείς μισθούς και συντάξεις, για σταθερή δουλειά, για τη σωτηρία του περιβάλλοντος, για ίσα δικαιώματα. Ενίσχυση της ενιαίας κοινοβουλευτικής ομάδας της Αριστεράς στην Ευρωβουλή. Ενίσχυση της ελπίδας για ριζικές αλλαγές με γνώμονα τις ανάγκες των πολλών και όχι τα συμφέροντα των λίγων. Ενίσχυση της προοπτικής για τον σοσιαλισμό στην Ελλάδα και στην Ευρώπη.
Φτάνει πια! Να αλλάξουμε το τοπίο!
Εδώ και δεκαετίας καταστρέφονται συστηματικά όσα είχαν πετύχει με αγώνες οι Ευρωπαίοι εργαζόμενοι, οι Ευρωπαϊκοί λαοί. Αυτή η πολιτική μείωσε το εισόδημά τους. Ξεπούλησε τη δημόσια περιουσία. Άδειασε τα δημόσια ταμεία και γέμισε τα ταμεία των τραπεζών. Ενίσχυσε την ασυδοσία των κερδοσκόπων. Οδήγησε στην οικονομική κρίση.
Οι μονομάχοι του δικομματισμού στην Ελλάδα δεν έχουν καμία δικαιολογία: Ό,τι αποφασίστηκε στις Βρυξέλλες είχε την υπογραφή και των κυβερνήσεων στην Αθήνα!
***
Όλα αυτά τα χρόνια υπήρξαν αντιστάσεις. Εργαζόμενοι, φοιτητές και μαθητές, νέοι και νέες της ανασφάλιστης και επισφαλούς εργασίας, αγρότες, μετανάστες και μετανάστριες, άνεργοι, ζωογόνησαν μεγάλα κινήματα για την εργασία, για την ειρήνη, την ισότητα, για τα δικαιώματα, για το περιβάλλον, και πέτυχαν σημαντικές νίκες. Τα αιτήματα και οι προτάσεις τους δείχνουν ότι ο στόχος για μια διαφορετική Ευρώπη είναι εφικτός.
Τα τρία ΟΧΙ των Γάλλων, των Ολλανδών και των Ιρλανδών στο Ευρωσύνταγμα και τη Συνθήκη της Λισσαβόνας δηλώνουν πως οι λαοί της Ευρώπης δεν θέλουν τη δικτατορία των τραπεζών. Απορρίπτουν τη διαρκή αύξηση των εξοπλισμών. Αντιστέκονται στον αυταρχισμό.
Οι μεγάλες κινητοποιήσεις στην Ελλάδα από τις απεργίες και τις διαδηλώσεις για το ασφαλιστικό και κατά του πολέμου, για τη νικηφόρα υπεράσπιση του άρθρου 16 του Συντάγματος, μέχρι τον νεανικό ξεσηκωμό του περσινού Δεκέμβρη ενώθηκαν με τις διαμαρτυρίες των άλλων Ευρωπαίων.
Δίδαγμα αυτών των κινημάτων είναι η ανάγκη για ενότητα των δυνάμεων της Αριστεράς και της Ριζοσπαστικής Οικολογίας. Η απόρριψη της διχαστικής λογικής στην αριστερά και του χωρισμού των αγώνων για το περιβάλλον από τον αγώνα για μια δίκαιη κοινωνία. Γέννημα της προσπάθειας για την ενότητα και έκφρασή της στην Ελλάδα είναι ο Συνασπισμός Ριζοσπαστικής Αριστεράς.
Ο ΣΥΡΙΖΑ βρέθηκε εξαρχής στην πρώτη γραμμή όλων αυτών των αγώνων. Σε όλους τους κοινωνικούς αγώνες στην Ελλάδα. Πρωταγωνιστής μέσα και έξω από τη Βουλή. Στις μεγάλες πανευρωπαϊκές κινητοποιήσεις. Στην Ευρωβουλή με σημαντική παρουσία και δράση.
***
Σήμερα, σε συνθήκες οικονομικής κρίσης, σε όλη την Ευρώπη ακούγεται το σύνθημα:
«Δεν μοιραστήκαμε τα κέρδη σας – δεν θα πληρώσουμε την κρίση σας!»
Η οικονομική κρίση θέτει επί τάπητος όλα τα ζητήματα των κοινωνιών μας και τα ζητήματα της ευρωπαϊκής ενοποίησης.
•    Θέλουμε τον άνευ ορίων ανταγωνισμό, που διαλύει την κοινωνική συνοχή και καταστρέφει ανθρώπινες υπάρξεις;
•    Θέλουμε το κέρδος να είναι κυρίαρχο κριτήριο για την Παιδεία και την Υγεία, για την απασχόληση, για την προστασία του περιβάλλοντος και τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας; Θέλουμε οι νέοι και οι νέες να έχουν μπροστά τους ένα μέλλον αβέβαιο και εχθρικό;
•    Θέλουμε οι γυναίκες να είναι ο εφεδρικός στρατός της ελαστικής και κακοπληρωμένης εργασίας;
•    Θέλουμε αγροτική πολιτική που ερημώνει την ύπαιθρο;
•    Θέλουμε διεθνές εμπόριο με εκβιασμό των φτωχών χωρών και με απειλές για ένοπλες επεμβάσεις ή οικονομικό στραγγαλισμό;
•    Θέλουμε οι άνθρωποι από άλλες χώρες που αναζητούν εδώ δουλειά ή προστασία να ζουν χωρίς δικαιώματα και να επιλέγονται με κριτήριο αν συμφέρει η παραμονή τους τις επιχειρήσεις;
•    Θέλουμε στην Ευρώπη ένα μόρφωμα χωρίς δημοκρατική νομιμοποίηση και έλεγχο και με αποδυνάμωση των θεσμών λαϊκής κυριαρχίας;
•    Θέλουμε διαρκείς εξοπλισμούς, ευρωστρατό που θα επεμβαίνει μέσα κι έξω από τα σύνορα της Ένωσης. Θέλουμε οι στρατοκράτες του ΝΑΤΟ να ορίζουν τις σχέσεις μας με τις άλλες χώρες;
Αυτό είναι το πρόγραμμα του νεοφιλελευθερισμού για την Ευρώπη, αυτή την Ευρώπη οικοδομεί η «Μεγάλη Συμμαχία» του νεοφιλευθερισμού. Η εφαρμογή του καλλιέργησε το έδαφος για την οικονομική κρίση. Αυτή δεν είναι η Ευρώπη που οραματιζόμαστε.
Ο ΣΥΡΙΖΑ, και η ριζοσπαστική Αριστερά στην Ευρώπη αγωνίζονται για την ανατροπή αυτού του σκηνικού. Ζητούν στροφή 180 μοιρών:
Ευρώπη ειρηνική, που θα βασίζει την ασφάλειά της στη μείωση των εξοπλισμών και τη συνεννόηση, στον εξοβελισμό των πυρηνικών και των άλλων όπλων μαζικής καταστροφής. Που θα απαγορεύει την αποστολή στρατιωτών εκτός συνόρων. Ευρώπη χωρίς ΝΑΤΟ και ευρωστρατό. Ούτε ένα ευρώ, ούτε ένας στρατιώτης για νατοϊκές εκστρατείες! Να αποσυρθούν αμέσως οι δυνάμεις από το Ιράκ και το Αφγανιστάν! Να φύγουν οι βάσεις των ΗΠΑ και τα πυρηνικά όπλα!
Ευρώπη κοινωνική, στην οποία οι άνθρωποι θα μπορούν να ζήσουν με αξιοπρέπεια από τη δουλειά και τη σύνταξή τους. Στην οποία η Παιδεία και η Υγεία θα είναι κοινωνικά αγαθά με ελεύθερη πρόσβαση για όλους. Ευρώπη στην οποία την παραγωγή θα την ελέγχουν οι άνθρωποι που δουλεύουν και δημιουργούν, και όχι οι διοικήσεις των τραπεζών και οι κάθε λογής κερδοσκόποι.
Ευρώπη οικολογική, στην οποία η προστασία του περιβάλλοντος δεν θα εξαρτάται από τα κέρδη, αλλά θα είναι κριτήριο για την παραγωγή και την κατανάλωση. Ευρώπη που θα προστατεύει τα φυσικά της τοπία και τους οικισμούς της και θα απαγορεύει τη μεταφορά οικολογικών προβλημάτων σε άλλες χώρες. Ευρώπη στην οποία η ενέργεια θα παράγεται από ανανεώσιμες πηγές, χωρίς ρύπανση της ατμόσφαιρας. Ευρώπη χωρίς πυρηνικά εργοστάσια.
Ευρώπη φεμινιστική, στην οποία τα δικαιώματα των γυναικών στη ζωή, στη δουλειά και στην πολιτική εκπροσώπηση δεν θα είναι κενό γράμμα. Όπου η ισότητα των γυναικών δεν θα είναι η πρόφαση για την κατάργηση των γυναικείων κοινωνικών κατακτήσεων (ηλικία συνταξιοδότησης, προστασία της μητρότητας, νυχτερινή εργασία κ.λπ.).
Ευρώπη ανοιχτή στον κόσμο που δεν θα εκβιάζει τις φτωχές χώρες, αλλά θα μεταφέρει πόρους για την καταπολέμηση της φτώχειας, με πρώτο μέτρο τη διαγραφή των χρεών των φτωχών χωρών. Που θα υποδέχεται και θα στηρίζει τους μετανάστες και πρόσφυγες. Στην οποία δεν θα υπάρχουν άνθρωποι «χωρίς χαρτιά» και χωρίς ίσα πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα.
Ευρώπη δημοκρατική, χωρίς ανεξέλεγκτα στεγανά, όπως σήμερα η Κεντρική Τράπεζα. Ευρώπη στην οποία κανείς δεν θα φοβάται ότι τον παρακολουθούν. Χωρίς τρομονόμους, Σένγκεν και FRONTEX. Ευρώπη χωρίς περιορισμούς στην ελευθερία της έκφρασης, της οργάνωσης, των απεργιών, του απόρρητου των επικοινωνιών. Χωρίς διακρίσεις λόγω φύλου, εθνικότητας, θρησκείας, σεξουαλικού προσανατολισμού. Ευρώπη στην οποία δεν θα επιβάλλονται Συνθήκες και Σύμφωνα χωρίς να κρίνουν οι λαοί. Όπου οι θεσμοί της λαϊκής κυριαρχίας, στα κράτη μέλη και στην Ένωση θα ενισχύονται, αντί να αφυδατώνονται. Όπου το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο θα έχει ουσιαστικά δικαιώματα ελέγχου και αποφασιστικό λόγο για την πολιτική της Ένωσης.
Ο ΣΥΡΙΖΑ και η ριζοσπαστική Αριστερά στην Ευρώπη αγωνίζονται ώστε την κρίση να μην την πληρώσουν οι εργαζόμενοι, με άμεσους στόχους:
•    Να ελαφρυνθούν οι λαϊκές τάξεις, με πρώτο μέτρο την κατάργηση του ΦΠΑ στα είδη της λαϊκής κατανάλωσης.
•    Να προστατευθούν οι θέσεις εργασίας, οι μισθοί και οι συντάξεις. Να καταργηθεί η επισφαλής απασχόληση κάθε μορφής σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα. Να υπάρξει αμέσως γενναία αύξηση των κατώτερων μισθών και συντάξεων. Να μειωθεί ο χρόνος εργασίας: 5ήμερο, 35ωρο, χωρίς μείωση μισθού. Να αυξηθούν τα επιδόματα των ανέργων και να χορηγούνται όσο διαρκεί η ανεργία. Εξασφάλιση του δημόσιου, κοινωνικού, καθολικού και αναδιανεμητικού ασφαλιστικού συστήματος.
•    Να προστατευτεί το εισόδημα των αγροτών με άμεσα μέτρα, στην κατεύθυνση της ριζικής αναθεώρησης της ΚΑΠ προς όφελος των μικρών και μεσαίων αγροτών και της οικολογικής αγροτικής παραγωγής. Προστασία της ορεινής και νησιωτικής αγροτικής παραγωγής.
•    Να πληρωθούν με άμεσες προσλήψεις τα κενά στην Παιδεία, την Υγεία, την Κοινωνική Πρόνοια και το Περιβάλλον. Να δημιουργηθούν δεκάδες χιλιάδες νέες θέσεις εργασίας σε αυτούς τους τομείς που να αντιστοιχούν στις πραγματικές κοινωνικές ανάγκες.
•    Να καταργηθούν αμέσως Σύμφωνα και κανόνες, από το Μάαστριχτ ως τη Λισσαβόνα που επιβάλλουν στις χώρες της Ευρώπης τον ασφυκτικό κορσέ του νεοφιλελευθερισμού, με πρώτο το Σύμφωνο Σταθερότητας και το καθεστώς ασυδοσίας της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, που πρέπει να τεθεί υπό δημοκρατικό πολιτικό έλεγχο. Να ανατραπούν νομοθετικά οι αντεργατικές αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου και του Αρείου Πάγου.
•    Να τεθεί υπό κοινωνικό έλεγχο το τραπεζικό σύστημα. Να απαγορευτεί η κερδοσκοπία με «χρηματοπιστωτικά παράγωγα» και οι τράπεζες να περιοριστούν στην αποταμίευση και τη χρηματοδότηση παραγωγικών επενδύσεων με κριτήριο την απασχόληση και την προστασία του περιβάλλοντος.
•    Καμία ιδωτικοποίηση πιά! Να ανακτηθούν από το Δημόσιο οι Οργανισμοί και επιχειρήσεις που έχουν εκχωρηθεί στο ιδιωτικό κεφάλαιο.
•    Να υπάρξει μεγάλο πρόγραμμα δημοσίων επενδύσεων σε εθνικό και σε ευρωπαϊκό επίπεδο που θα αναμορφώσει την οικονομία στην κατεύθυνση της ενίσχυσης των δημόσιων αγαθών, της κοινωνικής κατανάλωσης και της προστασίας του περιβάλλοντος. Σε αυτό το πλαίσιο να ενισχυθούν, με τη βοήθεια ενός ισχυρού δημόσιου χρηματοπιστωτικού τομέα, οι μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις με έλεγχο της δημιουργίας νέων θέσεων εργασίας πλήρους και σταθερής απασχόλησης.
Οι πρόσθετοι πόροι που απαιτούνται για όλα αυτά υπάρχουν. Μπορούν να εξασφαλιστούν σε εθνικό και σε ευρωπαϊκό επίπεδο με τη φορολόγηση των κερδών των επιχειρήσεων, των μεγάλων εισοδημάτων και περιουσιών, της πολυτελούς κατανάλωσης και με τη γενναία μείωση των στρατιωτικών δαπανών.
Με αυτούς τους προγραμματικούς στόχους ο Συνασπισμός της Ριζοσπαστικής Αριστεράς διεκδικεί την ψήφο των Ελλήνων και των Ελληνίδων πολιτών στις 7 Ιουνίου.
Κάθε ψήφος στον ΣΥΡΙΖΑ, κάθε γυναίκα ή άνδρας βουλευτής της ριζοσπαστικής Αριστεράς μειώνει τη δύναμη της «Μεγάλης Συμμαχίας» του νεοφιλελευθερισμού σε Ελλάδα και Ευρώπη, ενισχύει τις αντιστάσεις των εργαζομένων και της νεολαίας σε όλες τις χώρες της ηπείρου μας.

«Πολιτική ή γελοιότητα;»

Τι κι αν μερικές μέρες πριν είχε συντελεστεί ένα πραξικόπημα από την μεριά της κυβέρνησης με το αιφνιδιαστικό κλείσιμο της Βουλής.

Τι κι αν οι πολίτες στενάζουν κάτω από το βάρος της οικονομικής κρίσης. Νέα Δημοκρατία και ΠΑΣΟΚ συνεχίζουν στο ίδιο μοτίβο προσπαθώντας να παγιδεύσουν του ψηφοφόρους.

Όμως ο ΣΥΡΙΖΑ μιλά για την Ευρώπη, για την Ευρωπαϊκή Ένωση και για τις ευρωεκλογές.

(εισήγηση του Στράτου Κερσανίδη σε προεκλογική συγκέντρωση στον Άγιο Δημήτριο – 25/5/2009)

Μερικές μέρες πριν από τις Ευροεκλογές και η συζήτηση γύρω από την Ευρώπη εξακολουθεί να είναι ακόμη το ζητούμενο. Τα δύο μεγάλα κόμματα συνεχίζουν τις άνευ ουσίας κοκορομαχίες τους και έχουν υποβιβάσει την πολιτική ατζέντα σε μία συζήτηση για παπαγαλάκια και για σοσιαλισμό ή βαρβαρότητα.

Εμείς από τη μεριά μας θέτουμε το πραγματικό ερώτημα το οποίο είναι: «Πολιτική ή γελοιότητα;»

Τι κι αν μερικές μέρες πριν είχε συντελεστεί ένα πραξικόπημα από την μεριά της κυβέρνησης με το αιφνιδιαστικό κλείσιμο της Βουλής.

Τι κι αν οι πολίτες στενάζουν κάτω από το βάρος της οικονομικής κρίσης. Νέα Δημοκρατία και ΠΑΣΟΚ συνεχίζουν στο ίδιο μοτίβο προσπαθώντας να παγιδεύσουν του ψηφοφόρους.

Όμως ο ΣΥΡΙΖΑ μιλά για την Ευρώπη, για την Ευρωπαϊκή Ένωση και για τις ευρωεκλογές.

Μαζί ΝΔ και ΠΑΣΟΚ

Για την Ευρώπη την οποία οι δύο μονομάχοι επικαλούνται διαρκώς όταν πρόκειται να πάρουν αντιλαϊκά μέτρα. Περικοπές μισθών, περικοπές συντάξεων, επισφαλής εργασία, ιδιωτικοποιήσεις κλπ. «Δεν μπορούμε» μας λένε, επειδή έτσι επιτάσσει η Κομισιόν. Και ποια είναι η Κομισιόν; Μα φυσικά αυτή η οποία υλοποιεί την πολιτική της ΕΕ, μία πολιτική η οποία ψηφίστηκε από τις κυβερνήσεις της Ευρώπης και από το Ευρωκοινοβούλιο, μια πολιτικής την οποία υποστηρίζουν από κοινού,  τα συντηρητικά και τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα της ηπείρου μας, στα οποία ανήκουν η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ.

Είναι τυχαίο, μήπως, σε ποσοστό 97% τα κόμματα του δικομματισμού, ψήφισαν από κοινού στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο;.

Και εδώ θα αναφερθώ στο κορυφαίο παράδειγμα του Ευρωπαϊκού Συντάγματος και της Συνθήκης της Λισαβόνας η οποία ήρθε να το αντικαταστήσει. Του συντάγματος και της συνθήκης τα οποία θεσμοθετούν το νεοφιλελευθερισμό και τη στρατικοποίηση της Ευρώπης και την υπερψήφιση των οποίων υποστήριξαν φανατικά το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ. Που όταν ζητούσαμε να γίνει δημοψήφισμα για η κυβέρνηση και η αξιωματική αντιπολίτευση αρνούνταν πεισματικά, το πέρασαν από κοινού στη Βουλή σε μία θεαματική ενέργεια υποταγής στις επιταγές του ευρωπαϊκού κεφαλαίου, των τραπεζών. Μόνο που το ευρωσύνταγμα και η συνθήκη της Λισαβόνας δεν πέρασε επειδή οι λαοί της Γαλλίας, της Ολλανδίας και της Ιρλανδίας, οι μόνες χώρες στις οποίες πραγματοποιήθηκαν δημοψηφίσματα, τα καταψήφισαν. Δείχνοντάς μας τι; Πως κανείς αγώνας δεν πάει χαμένος, πως οι λαοί μπορούν, να νικήσουν. Όχι εύκολα, αλλά με αγώνες, μπορούν να τα καταφέρουν.

Να λοιπόν ένας λόγος που πρέπει να μας κάνει να προσέλθουμε στις κάλπες και να μην αδιαφορήσουμε. Γι’  αυτό στρεφόμαστε προς του ανθρώπους οι οποίοι δυσαρεστημένοι στρέφονται προς την αποχή και το λευκό. Ανθρώπους που η δυσαρέσκεια θα τους οδηγήσει σε αποχή. Εμείς λέμε πως αυτό είναι ό,τι χειρότερο για το λαό και ό,τι καλύτερο για την εξουσία. Χαίρονται με την αποχή όσοι ευθύνονται για τη σημερινή κατάσταση γιατί η αποχή τους δίνει το δικαίωμα να συνεχίσουν το καταστροφικό τους έργο χωρίς αντιστάσεις. Εμείς πιστεύουμε πως η δυσαρέσκεια πρέπει να μετατραπεί σε στήριξη του δικού μας ψηφοδελτίου, του ψηφοδελτίου του ΣΥΡΙΖΑ. Γιατί με ένα τέτοιο αριστερό ισχυρό μήνυμα μπορούν να αλλάξουν τα πράγματα, μπορεί να υπάρξει προοπτική, μπορεί να επέλθει η ανατροπή στην Ελλάδα και στην Ευρώπη.

Η Ευρώπη που θέλουμε

Ο ΣΥΡΙΖΑ θέλει και αγωνίζεται για μια Ευρώπη:

Ειρηνική, που σημαίνει μείωση των στρατιωτικών εξοπλισμών και κατάργηση των πυρηνικών και των όπλων μαζικής καταστροφής. Αποδέσμευση της ΕΕ από το ΝΑΤΟ, αγώνας για την κατάργησή του, αγώνας για να σταματήσει η αποστολή στρατιωτών σε τρίτες χώρες.

Γιατί μία ειρηνική Ευρώπη μπορεί να οδηγήσει σε μία

κοινωνική Ευρώπη, στην οποία η Παιδεία και η Υγεία θα είναι κοινωνικά αγαθά για τους πολίτες οι οποίοι θα μπορούν να ζήσουν με αξιοπρέπεια από τη δουλειά και τη σύνταξή τους. 

Οικολογική Ευρώπη στην οποία το περιβάλλον θα αποτελεί προτεραιότητα, δημιουργώντας νέα καταναλωτικά πρότυπα και όχι ένα μοντέλο που θα σκοπεύει αποκλειστικά στο κέρδος. Ευρώπη με προτεραιότητα στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, χωρίς πυρηνικά εργοστάσια αλλά και μια Ευρώπη η οποία δε θα επιβαρύνει με τα απόβλητά της τις χώρες του Τρίτου Κόσμου.

Φεμινιστική Ευρώπη με όσα σημαίνει αυτό, χωρίς η λέξη να μένη κενή νοήματος. Με ισότητα ανάμεσα στα δύο φύλα μία ισότητα η οποία θα είναι αληθινή και δε θα χρησιμοποιείται ως πρόφαση για την κατάργηση των κατακτήσεων του γυναικείου κινήματος όπως για παράδειγμα η ηλικία συνταξιοδότησης.

Ανοιχτή και Δημοκρατική Ευρώπη που δε θα εκμεταλλεύεται τις φτωχές χώρες αλλά φροντίζει για την καταπολέμηση της φτώχειας. Που θα είναι ανοιχτή στους κολασμένους του κόσμου, τους μετανάστες και τους πρόσφυγες. 

Μια Ευρώπη χωρίς στεγανά, όπως είναι σήμερα η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, χωρίς τη συνθήκη του Σένγκεν, χωρίς Μπολγκενστάιν και συνθήκη της Μπολόνιας.

Μια Ευρώπη, τέλος, χωρίς διακρίσεις λόγω φύλου, εθνικότητας, θρησκείας, σεξουαλικού προσανατολισμού και, τελικά, μία Ευρώπη στην οποία το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, για το οποίο καλούμαστε να ψηφίσουμε στις 7 Ιουνίου θα έχει αρμοδιότητες, θα έχει ουσιαστικά δικαιώματα ελέγχου και αποφασιστικό λόγο για την πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Όλα αυτά θα γίνιουν εάν καταφέρουμε και αποδυναμώσουμε τη «Μεγάλη Συμμαχία» συντηρητικών και σοσιαλδημοκρατών, αυτών που διοικούν την Ευρώπη, δυστυχώς και αυτό πρέπει να το πούμε, συχνά με την ανοχή και τη βοήθεια των Πρασίνων.

Και επειδή μας λένε πως ο ΣΥΡΙΖΑ χάνει ψήφους προς τη μεριά των Οικολόγων Πρασίνων, εμείς θα αντιπαραθέσουμε τους αγώνες μας για το περιβάλλον. Αγώνες πραγματικούς, με συγκρούσεις και με πολιτικό κόστος. Εναντίον των εργοστασίων λιθάνθρακα, για τη απελευθέρωση των ακτών της Αττικής, στο Βατοπέδι και τη Μονή Τοπλού, στο Βοτανικό. Επειδή η υπόθεση περιβάλλον απαιτεί σύγκρουση με τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα.

Η Οικολογία δεν είναι ένα κοστουμάκι παντός καιρού. Δεν είναι μια υπόθεση απολίτικη και ξεκομμένη από την κυρίαρχη πολιτική και τα οικονομικά συμφέροντα. Εμείς είμαστε με τη ριζοσπαστική, τη μαχόμενη οικολογία. Και έχουμε αποδείξει την οικολογική μας ευαισθησία με αγώνες και πολιτικό κόστος. Ένα κόστος που αρνείται να πάρει το ΚΚΕ, το οποίο ενώ είναι εναντίον ακόμη και της κατασκευής του γηπέδου του ΠΑΟ στο Βοτανικό, δεν τολμά να το πει ανοιχτά, που όταν ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν εκεί και αγωνιζόταν εναντίον των σχεδίων του Βωβού και έτρωγε τόνους λάσπης, η συνεπής δύναμη της Αριστεράς, ήταν απούσα.

Και φυσικά θέλουμε να ξεριζώσουμε την ακροδεξιά από την Ευρώπη. Από μια Ευρώπη που έχει πληρώσει πολύ ακριβά εθνικιστικά φληναφήματα και δεν πρέπει να επιτρέψει ποτέ το φίδι να εκκολάψει τα αυγά του και να αγωνιστεί για να διατηρήσει τις αξίες του ευρωπαϊκού πολιτισμού, του διαφωτισμού, μια Ευρώπη χωρίς διακρίσεις και στεγανά.

Αγώνες και κάλπη

Ο ΣΥΡΙΖΑ, όλο το προηγούμενο διάστημα αγωνίστηκε παντού, στη Βουλή, στην Ευρωβουλή, μέσα από τα κινήματα, στο δρόμο για να αναδείξει τα προβλήματα και να βροντοφωνάξει πως οι άνθρωποι είναι πάνω από τα κέρδη.

Ο ΣΥΡΙΖΑ βρέθηκε παντού, σε όλες τις κινητοποιήσεις, εναντιώθηκε στις απολύσεις και στην ελαστικοποίηση της εργασίας, αγωνίστηκε εναντίον της διάλυσης του ασφαλιστικού συστήματος, υπερασπίστηκε τη δημόσια και δωρεάν παιδεία, πάλεψε για την προστασία του περιβάλλοντος. Κατάφερε και σταμάτησε, μαζί με άλλους, το άρθρο 16 και τους δασοκτόνους νόμους, άνοιξε τις παραλίες, σταμάτησε το χτίσιμο του Βοτανικού.

Βρεθήκαμε μαζί με τους νέους ανθρώπους των 700, 600 και 500 ευρώ, τους εργαζόμενους με ανασφάλιστη εργασία, τους εργαζόμενους κάτω από το όνειδος που αποκαλείται πρόγραμμα stage.

Βρεθήκαμε στο πλευρό των καταφρονεμένων, των ανθρώπων χωρίς φωνή, τους μετανάστες και τους πρόσφυγες, τους φυλακισμένους και τα θύματα της κρατικής τρομοκρατίας αλλά και της τρομοκρατίας των εργοδοτών, όπως η τραγική περίπτωση της Κωνσταντίνας Κούνεβα.

Αλλά και με τους αγρότες, ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν εκεί, όταν αγωνιζόταν ευρισκόμενοι σε απόγνωση, βλέποντας τα εισοδήματά τους να μειώνονται, να έχουν αφεθεί στη μοίρα τους μη γνωρίζοντας τι να καλλιεργήσουν, που να βρουν νερό και με του συνεταιρισμούς απαξιωμένους έρμαια του δικομματισμού.

Το ψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα ψηφοδέλτιο που εκφράζει τον κοινωνικό ΣΥΡΙΖΑ, δεν παραπλανεί με γκλαμουράτα ονόματα ανθρώπων απόντων από την πολιτική και τους αγώνες οι οποίοι επιστρατεύονται εν όψει εκλογών.

Είναι ένα ψηφοδέλτιο μάχης και αγώνα, με συμβολικό και ουσιαστικό χαρακτήρα. Ένα ψηφοδέλτιο το οποίο εκπροσωπεί τα πιο σημαντικά κινήματα το οποίο μπορεί να αγκαλιάσει τις αγωνίες και τις διεκδικήσεις των ανθρώπων, που μπορεί να δείξει το δρόμο για μια άλλη πορεία, για μια άλλη Ελλάδα, για μια άλλη Ευρώπη αντάξια όλων μας.

Η 7^η Ιουνίου είναι κοντά και στο χέρι μας είναι να αλλάξουμε το σκηνικό.

Ψηφίζουμε ΣΥΡΙΖΑ και ξέρουμε το γιατί.

Στράτος Κερσανίδης

Δεν απέχω, συμμετέχω: 10 επιχειρήματα κατά της αποχής

Περισσότερα στο Κόκκινο μπαλόνι  και τον Νεφέλικα

1.  Όλοι ίδιοι είναι και σιγά μην αλλάξει τίποτα.

Άρα ας ακολουθήσουμε το δρόμο της μοιρολατρίας κι ας ανεχθούμε τη διαφθορά, την ασυδοσία και την κοινωνική αδικία που μας ταλαιπωρούν τόσες δεκαετίες. Ας μην τολμήσουμε να κάνουμε τίποτα, γιατί είμαστε αδύναμοι, φοβισμένοι και απογοητευμένοι. Ας περιμένουμε παθητικά το επόμενο σκάνδαλο, το επόμενο ξεπούλημα, το επόμενο θύμα. Κι ας αρκεστούμε στο να γκρινιάζουμε μεταξύ μας, κατηγορώντας όλους τους άλλους που σκέφτονται ακριβώς όπως εμείς. Μ’ αυτόν τον τρόπο, τουλάχιστον θα είμαστε σίγουροι ότι τίποτα δεν πρόκειται να αλλάξει. Ποτέ.

2.  Δεν θέλω να στηρίξω αυτό το πολιτικό σύστημα.

Η δυνατότητα ψήφου δεν στηρίζει το υπάρχον πολιτικό σύστημα, εκτός κι αν σκοπεύεις να επιλέξεις ένα από τα δύο κόμματα που παραδοσιακά εναλλάσσονται στην εξουσία. Αντιθέτως, η αποχή συντηρεί τις μέχρι τώρα ισορροπίες και ευνοεί τις παρατάξεις που έχουν χτίσει τη δύναμη τους στην πελατειακή λογική και την οπαδική νοοτροπία. Αν θέλεις λοιπόν να δεις τον δικομματισμό να θριαμβεύει για άλλη μια φορά, πήγαινε για μπάνιο. Διαφορετικά, κάνε την παρουσία σου αισθητή με την ψήφο σου και άλλαξε το πολιτικό τοπίο. Με λίγη καλή τύχη, ίσως καταφέρουμε να δούμε κάποια στιγμή και απλή αναλογική στις βουλευτικές εκλογές. Η ευκαιρία υπάρχει, στο χέρι μας είναι αν θα την αφήσουμε να πάει χαμένη.

3.  Δεν υπάρχει κανένα πολιτικό κόμμα με το οποίο ταυτίζομαι απόλυτα.

Υπάρχουν δεκάδες πολιτικά κόμματα που καλύπτουν ένα τεράστιο εύρος ιδεολογίας και μεθοδολογίας. Ακόμα κι αν δεν υπάρχει κάποιο που να θεωρείς ιδανικό, σίγουρα υπάρχει κάποιο με το οποίο συμφωνείς περισσότερο. Μπες στον κόπο να ψάξεις τις θέσεις τους αναλυτικά, ιδίως αυτές που αναφέρονται σε θέματα που σε αφορούν άμεσα. Αυτό δεν σημαίνει φυσικά ότι πρέπει να επιλέξεις να ανήκεις κάπου, ούτε ότι θα πρέπει να εμπιστευτείς τα πάντα σε πρόσωπα που δεν μπορείς να ελέγξεις. Συμμετέχοντας σε εσωκομματικές διαδικασίες ή απλά ασκώντας πιέσεις σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο, έχεις τη δυνατότητα να συνδιαμορφώσεις το κόμμα της επιλογής σου προς την επιθυμητή κατεύθυνση. Και φυσικά, έχεις κάθε δικαίωμα να το απορρίψεις στις επόμενες εκλογές και να προτιμήσεις κάποιο άλλο.

4.  Υπάρχουν κι άλλοι τρόποι να συμμετέχεις πέρα από το να επισκέπτεσαι την κάλπη κάθε τέσσερα χρόνια.

Και ποιος είπε ότι το ένα αναιρεί το άλλο; Από πού κι ως πού η συμμετοχή στην εκλογική διαδικασία αποκλείει τη συμμετοχή σε άλλου είδους δράσεις; Ή μήπως αν κάποιος πάει και ψηφίσει γίνεται αυτομάτως κομματικό στρατιωτάκι και του απαγορεύεται να στηρίζει δραστηριότητες που δεν εγκρίνει η ηγεσία της παράταξης του; Αυτά είναι αστεία πράγματα, όπως αστείο είναι και να νομίζει κανείς ότι όλες οι πορείες, όλες οι συνελεύσεις και όλες οι συλλογικές διεκδικήσεις μαζί μπορούν να υποκαταστήσουν το δημοκρατικό δικαίωμα του εκλέγειν και του εκλέγεσθαι. Το να αφιερώνει κάποιος χρόνο και ενέργεια από τη ζωή του για να ασχοληθεί με την πολιτική και μετά να φοβάται να πάει στις εκλογές να ψηφίσει ισοδυναμεί με κλωτσιά σε μία καρδάρα γεμάτη γάλα.  

5.  Η συνειδητή αποχή είναι πολιτική θέση.

Αόριστη και αόρατη, στο ίδιο ακριβώς τσουβάλι με την αποχή της άγνοιας και της αδιαφορίας. Χωρίς δυνατότητα να εκφράσει δημόσιο λόγο στο ευρύ κοινό. Χωρίς δημοκρατική νομιμοποίηση να προβεί σε αποτελεσματικές κοινωνικές δράσεις. Χωρίς εκπροσώπηση στη Βουλή, στην Ευρωπαϊκή Ένωση, στην τοπική αυτοδιοίκηση, στα μέσα και στα θεσμικά όργανα. Και χωρίς πιθανότητα να παρέμβει στο εσωτερικό των πολιτικών παρατάξεων για να αλλάξει τις δομές και τη νοοτροπία τους. Ουσιαστικά, η “συνειδητή” αποχή το μόνο που κάνει είναι να φιμώνει την ιδεολογία από την οποία προέρχεται, επιτρέποντας να διαιωνίζονται τα αρνητικά στερεότυπα που προσάπτουν στον αντιεξουσιαστικό χώρο όλοι όσοι έχουν συμφέρον από τη δαιμονοποίηση του.

6.  Είμαι οπαδός της αμεσοδημοκρατίας και δεν πιστεύω σε εκπροσώπους.

Ωραία, και πώς ακριβώς θα φτάσουμε κάποια στιγμή στην ουτοπία της αμεσοδημοκρατίας; Με επανάσταση; Ας είμαστε σοβαροί… Μέχρι να το επιτρέψουν οι τεχνολογικές και κοινωνικές εξελίξεις θα είμαστε αναγκασμένοι να συμβιβαζόμαστε σε εκδοχές του σημερινού μοντέλου. Με εκπροσώπους που – σε έναν ιδανικό κόσμο – θα έχουν τις ικανότητες και το ήθος να διαχειριστούν περίπλοκα ζητήματα που καμία μαζική συνέλευση δεν μπορεί να λύσει. Ας μην ξεχνάμε άλλωστε την κλίμακα για την οποία συζητάμε. Η Ελλάδα έχει κάπου έντεκα εκατομμύρια πολίτες, η Ευρωπαϊκή Ένωση μισό δισεκατομμύριο. Χωρίς εκπροσώπους και φορείς δεν είναι εφικτό να λειτουργήσει το σύστημα. Και για να γίνει το σύστημα πιο δίκαιο και πιο αποτελεσματικό είναι απαραίτητες οι εκλογές. Η προοπτική να μην υπάρχει καθόλου σύστημα είναι απλά αφελής, εκτός αν κάποιος ονειρεύεται μία Ευρώπη που θα αποτελείται από εκατομμύρια ολιγομελή και αυτόνομα κοινόβια. Τελευταία φορά που συνέβη κάτι ανάλογο πάντως ήταν λίγο μετά την εποχή των παγετώνων.

7.  Καλύτερα να κάνουμε εκλογική απεργία για να ρίξουμε το σύστημα.

Αυτό δεν έχει γίνει ποτέ και πουθενά, κι ούτε πρόκειται. Μάλιστα, όσες φορές επιχειρήθηκε συντονισμένα είχε καταστροφικά αποτελέσματα. Όπως και να ‘χει, είτε το ποσοστό αποχής στις ευρωεκλογές φτάσει το 30% είτε το ξεπεράσει, σε καμία περίπτωση δεν πρόκειται να φτάσει στο σημείο να ακυρώσει την όλη διαδικασία. Ακόμα κι αν μπορούσε να συμβεί κάτι τέτοιο στο μέλλον όμως, το μόνο που θα συνέβαινε θα ήταν να εκλείψει ο κοινοβουλευτισμός, ανοίγοντας το δρόμο σε αυτόκλητους “σωτήρες” να αντικαταστήσουν το δημοκρατικό πολίτευμα με τη δικτατορία της αρεσκείας τους. Θέλεις να συμβάλλεις σε μία τέτοια προοπτική;

8.  Αν υπήρχε ενωμένη και ισχυρή αριστερά θα πήγαινα να ψηφίσω.

Και πώς ακριβώς περιμένεις να υπάρξει όσο δεν ψηφίζεις; Σα να μην έφτανε το ανοιχτό τραύμα της μακρόχρονης διάσπασης, από τη στιγμή που αποφασίζεις να απέχεις συντηρείς τα μικροπολιτικά παιχνίδια, την ηττοπάθεια, την οπισθοδρόμηση, την πόλωση, τον παλαιοκομματισμό και τη μίζερη καθαρολογία των ευκαιριακών μικρομάγαζων. Το χειρότερο όμως είναι ότι άθελα σου ενισχύεις όλα τα κόμματα που βρίσκονται στον ιδεολογικό αντίποδα όσων πιστεύεις. Αν θέλεις μια καλύτερη και ενωμένη αριστερά λοιπόν, δεν έχεις παρά να ψηφίσεις το κομμάτι που θεωρείς περισσότερο υγιές και να βοηθήσεις να αναδειχτούν τα πρόσωπα που εμπιστεύεσαι περισσότερο. Κι αν δεν μπορείς να αποφασίσεις ποια αριστερά θέλεις, τουλάχιστον ψήφισε κάποιο μικρό και ανώδυνο κομμάτι της ώστε να αυξήσεις τη συνολική δυναμική της.

9.  Αν οι εκλογές μπορούσαν να αλλάξουν τον κόσμο θα ήταν παράνομες.

Κι αν η αποχή μπορούσε να απειλήσει το κατεστημένο δεν θα την συνιστούσαν τα Μέσα Μαζικής Εξημέρωσης. Από την Αυριανή μέχρι τον Πρετεντέρη, κι από τον Παπαχελά μέχρι το Άλτερ, η καθεστωτική προπαγάνδα επιμένει να προωθεί την αποχή ως μορφή διαμαρτυρίας κατά του πολιτικού συστήματος. “Πηγαίνετε για μπάνιο”, “εκμεταλλευτείτε το τριήμερο”, “μαυρίστε τους κάνοντας ηλιοθεραπεία”. Οι στυλοβάτες της διαπλοκής γνωρίζουν πολύ καλά ότι κάθε χαμένη ψήφος συντηρεί τα ποσοστά των δύο μεγάλων κομμάτων. Θα τους κάνεις τη χάρη;

10.  Δεν πιστεύω στην δημοκρατία.

Το μόνο σύστημα στο οποίο δεν έχουν οι πολίτες δικαίωμα ψήφου είναι η δικτατορία – του χουντικού, του μονάρχη ή του προλεταριάτου. Ακόμα και στην αναρχία, η έννοια της αμεσοδημοκρατίας στηρίζεται στις ομόφωνες αποφάσεις ενός συνόλου. Λυπάμαι που σου το λέω λοιπόν, αλλά αν δεν πιστεύεις στη δημοκρατία, όποια λέξη και να χρησιμοποιείς για να περιγράψεις τον εαυτό σου, είναι καιρός να παραδεχτείς ότι είσαι απλά άλλος ένας φασίστας. 

ΔΕΛΤΙΟ  ΤΥΠΟΥ

                     Ο ΣΥΡΙΖΑ Γαλατσίου σας προσκαλεί

                        στη μουσική παράσταση – διάλεξη

«’Ερευνα για το αν ο άνθρωπος τον άνθρωπο βοηθά»

                  για τον Κουρτ Βάιλ και τον Χανς ΄Αισλερ,

  τους δύο σημαντικότερους συνθέτες του Μπέρτολτ Μπρεχτ

Στην παράσταση, με αφορμή το γιορτασμό των 110 χρόνων από τη γέννηση του Μπέρτολτ Μπρεχτ, θα παρουσιαστεί ένα πρόγραμμα θεατρικών τραγουδιών σε στίχους του Μπρεχτ σε τέσσερις γλώσσες, γερμανικά, ελληνικά, αγγλικά και γαλλικά, και σε μουσική σύνθεση δύο μεγάλων «σύγχρονων κλασικών», του Κουρτ Βάιλ και του Χανς Άισλερ.  Θα ερμηνευτούν τραγούδια από την Όπερα της πεντάρας, το Happy End, το Berliner Requiem και το Μαχαγκόνι του Βάιλ, που έγιναν ορόσημα στο θέατρο και το καμπαρέ πρώτα της Γερμανίας της Δημοκρατίας της Βαιμάρης και στη συνέχεια ολόκληρου του κόσμου. Επίσης  τραγούδια από τη Μάνα, τον Σβέικ στο Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και τις εκπληκτικές (και άγνωστες στην Ελλάδα) «Χολιγουντιανές ελεγείες» από το The Hollywood Songbook της αμερικάνικης περιόδου του Άισλερ (με μέτρο σύγκρισης τα Lieder του Σούμπερτ και του Σούμαν). Πέρα απ’ την αιχμηρότητα στίχου και μουσικής, τα έργα αυτά μοιράζονται κι ένα δεύτερο κοινό χαρακτηριστικό: Πρόκειται για ορισμένα από τα ωραιότερα τραγούδια του 20ου αιώνα, καθώς συνδυάζουν την αισθητική απόλαυση με αυτή που ο Μπρεχτ θεωρούσε εντονότερη απ’  όλες τις ηδονές, την κριτική σκέψη για τον κόσμο και τις ανθρώπινες σχέσεις.

Τα εμβόλιμα κείμενα, πάλι, μας ταξιδεύουν στην πιο ταραγμένη περίοδο της πρόσφατης Ιστορίας μέσα από την ανεμοδαρμένη ζωή και την εκπληκτική καλλιτεχνική παραγωγή των δύο σημαντικότερων συνθετών του Μπρεχτ και, έμμεσα, του ίδιου του μεγαλύτερου δραματουργού του αιώνα που πέρασε. Ταυτόχρονα ξεδιπλώνουν την αφήγηση της τόσο ιδιαίτερης ιστορίας καθενός από τα τραγούδια που ερμηνεύονται.

Μέσω Video-art η μουσική «εικονογραφείται» με εικαστικά στοιχεία της εποχής, πίνακες και φωτογραφίες, ενώ παρουσιάζεται με μορφή ιδιόμορφων «υπέρτιτλων» και η ελληνική μετάφραση όλων των στίχων.

     Τα θεατρικά τραγούδια του Μπρεχτ ερμηνεύουν

ο βαρύτονος  Κωστής Ρασιδάκις   -   και η σοπράνο Μαρία Μηλολιδάκη.

Πιάνο: Αφροδίτη Στυλιανίδου    -   Τρομπόνι: Παύλος Τριανταφυλλίδης

                        Κείμενα και αφήγηση: Νάντια Βαλαβάνη

                       Video-art: ΄Ελσα Τριβιζάκη  & Αλέξης Στηλ

                 Τετάρτη, 5 Νοεμβρίου  2008, ώρα 8.00 το βράδυ

   Αίθουσα Πνευματικού Κέντρου στο Δημαρχείο Γαλατσίου (Αρχιμήδους 2)

Η εισήγηση της τοπικής επιτροπής προς την

 Γενική Συνέλευση του ΣΥΡΙΖΑ Γαλατσίου

Α.  Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΥΓΚΥΡΙΑ

Ζούμε σε μια περίοδο έντασης της κυβερνητικής επίθεσης.

·               Η αντιασφαλιστική μεταρρύθμιση είναι νόμος του κράτους παρά την καταδίκη του από όλους τους εργαζόμενους.

·               Η λιτότητα και η ακρίβεια εξανεμίζουν τους μισθούς και τα μεροκάματα οδηγώντας εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενους και νέους στην απόγνωση.

·               Η εργασιακή ευλυγισία, η πρόσκαιρη απασχόληση αποτελεί την κυρίαρχη μορφή εργασιακών σχέσεων τόσο στο δημόσιο όσο και τον ιδιωτικό τομέα. Οι νέοι εργαζόμενοι καλούνται να επιβιώσουν με 500-600 ευρώ το μήνα. Τώρα σύμφωνα με τις επιταγές της Ε.Ε. σχεδιάζουν την καθιέρωση βδομάδας  62 ωρών εργασίας.

·               Το ξεπούλημα του ΟΤΕ πραγματοποίηθηκε με σκανδαλώδης όρους. Σειρά έχουν τα λιμάνια, η ΔΕΗ, η ΕΥΔΑΠ, ότι έχει απομείνει από κερδοφόρες και στρατηγικής σημασίας δημόσιες επιχειρήσεις και οργανισμούς.

·               Με την ίδια ευκολία καθημερινά οδηγούνται στα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα δασικές εκτάσεις, ακτές οι ελάχιστοι ελεύθεροι δημόσιοι χώροι που έχουν απομείνει στις πόλεις της χώρας.

·               Παρά την συνταγματική επιταγή η ιδιωτικοποίηση της Ανώτατης Παιδείας επιταχύνεται με την αναγνώριση των ΚΕΣ και των διάφορων παραρτημάτων ξένων πανεπιστημίων που λειτουργούν στη χώρα. Αντίστοιχα η δημόσια Υγεία απαξιώνεται συστηματικά και σχεδιασμένα για να «ανθίσει» ο ιδιωτικός τομέας υγείας.

·               Μέσα σε αυτό το κλίμα εντείνεται το καθεστώς της αστυνομικής βίας, της προληπτικής καταστολής με σημαντικότερα παραδείγματα τα όσα δραματικά γεγονότα συντελέστηκαν στην Λευκίμη της Κέρκυρας και στην Πτολεμαϊδα 

Ταυτόχρονα ζούμε σε μια περίοδο μεγάλης φθοράς και απαξίωσης του δικομματικού πολιτικού σκηνικού.

·               Η τάση αυτή που καταγράφεται συστηματικά τους τελευταίους μήνες σχετίζεται με την βεβαιότητα σε μεγάλα τμήματα του πληθυσμού ότι ο νεοφιλελευθερισμός που υποστηρίζουν τα δύο μεγάλα κόμματα εξουσίας, οι πολιτικές επιλογές της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ είναι υπεύθυνες για τα προβλήματα που συσσωρεύονται στις πλάτες των εργαζόμενων για το καθεστώς ανασφάλειας και αβεβαιότητας που κυριαρχεί στους νέους.

·               Η φθορά και η απαξίωση του δικομματισμού παίρνει ανεξέλεγκτες διαστάσεις μέσα στο κλίμα των συνεχών αποκαλύψεων σχετικά μα το σκάνδαλο της  SIEMENS. Τώρα καθώς τα προσχήματα πέφτουν, καθώς οι ψευδαισθήσεις διαλύονται κυοφορούνται εξελίξεις και ανακατατάξεις που αναγκάζει όλους μας να είμαστε σε επιφυλακή.

Όχι δεν είναι ολόκληρο το πολιτικό σκηνικό μαύρο και απαισιόδοξο.

Το αριστερό ενωτικό εγχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί μια σημαντική πηγή αισιοδοξίας. Παρά τις όποιες ελλείψεις, καθυστερήσεις και προβλήματα η αποδοχή του καλέσματος του ΣΥΡΙΖΑ παραμένει σημαντική. Η άσκηση αντιπολίτευσης μέσα και έξω από την Βουλή, η απόρριψη των κεντροαριστερών σεναρίων, η αποκάλυψη των συνεπειών των νεοφιλελεύθερων επιλογών της κυβέρνησης και της Ε.Ε, η αντίσταση στις επιλογές της Νέας Τάξης και στους ιμπεριαλιστικούς πόλεμους, η ενεργή συμμετοχή στις αντιστάσεις και τους αγώνες των εργαζόμενων, των νέων αποτελούν σημαντική παρακαταθήκη που θέλουμε να δυναμώσει και να βαθύνει και στην πόλη μας.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο η Τοπική επιτροπή ΣΥΡΙΖΑ Γαλατσίου προτείνει το παρακάτω σχέδιο δράσης.

1. Παρέμβαση στα προβλήματα που αναδεικνύει η κεντρική πολιτική σκηνή.

Κρίνεται ότι η παρέμβαση στα προβλήματα που αναδεικνύει η κεντρική πολιτική σκηνή μπορούν να αποτελέσουν ένα σημαντικό τομέα δράσης. Προβλήματα όπως η ακρίβεια, η λιτότητα, οι ιδιωτικοποιήσεις, η απαξίωση της δημόσιας Παιδείας και υγείας, τα προβλήματα του περιβάλλοντος, η οικονομική και κοινωνική απόρριψη των νέων, η γκετοποίση των ξένων μεταναστών και ο ρατσισμός, τα προβλήματα της εξωτερικής πολιτικής, η πολιτική της Ε.Ε και η διεθνείς εξελίξεις μπορούν να αποτελέσουν ανάμεσα σε πολλά άλλα  τα θέματα αυτής της επιτροπής.

Δεν αποσκοπούμε στην απλή αναπαραγωγή των όσων διαδραματίζονται στην κεντρική πολιτική σκηνή. Στόχος μας είναι η δημιουργία ενός κέντρου πληροφόρησης των κατοίκων της πόλης αντιθετική στην ψευδή εικόνα παραστάσεων που καλλιεργούν τα ηλεκτρονικά και έντυπα ΜΜΕ. Μικρές ανακοινώσεις, αφίσσες αλλά και η οργάνωση εκδηλώσεων και συζητήσεων για τις αιτίες των όσων συμβαίνουν γύρω μας, προτείνεται να  είναι το αντικείμενο αυτής της επιτροπής. Δεν μας αρκούν τα λόγια. Θέλουμε αυτή η προσπάθεια αντι -πληροφόρησης  να οδηγηθεί στην ανάληψη πρωτοβουλιών ακτιβισμών και δράσεων από τα κάτω έτσι ώστε οι «αποκάλυψεις» να δεθούν αρμονικά με «αντιστάσεις» στηριγμένες στη γνώση.

2. Τα προβλήματα πόλης.

Ο νεοφιλελευθερισμός δεν είναι ένας αόρατος εχθρός. Δεν αφορά μόνο την κεντρική πολιτική σκηνή. Εκφράζεαι άμεσα στην πόλη μας αφορά την ζωή και την καθημερινότητα όλων μας.

Προτείνουμε την λειτουργία μιας επιτροπής που συστηματικά θα επεξεργάζεται και θα παρεμβαίνει για θέματα που απασχολούν την πόλη μας. Μεταξύ πολλών αναφέρουμε:

·               Σχέδιο αναμόρφωσης της πόλης μας με νέους οδικούς άξονες, επέκταση της πόλης, ΠΑΛΑΙ. Οι νέες χωροταξικές διατάξεις και οι συνέπειες στην πόλη μας.

·               Το πρόβλημα των συγκοινωνιών και το κυκλοφοριακό.

·               Ελεύθεροι δημόσιοι χώροι, χώροι πρασίνου και πάρκα στις γειτονιές.

Και δίπλα σε αυτά τα προβλήματα που σχετίζονται με την ιδιωτικοποίηση των λειτουργιών του Δήμου, η εμπορευματοποίηση της Παιδείας, της υγείας, των κοινωνικών παροχών του Δήμου κλπ.

Στόχος μας είναι η συνεργασία με δημοτικά σχήματα και φορείς για την ανάδειξη των τοπικών προβλημάτων και στήριξη των πρωτοβουλιών πολιτών και φορέων της πόλης. 

3 Προβλήματα των εργαζόμενων της πόλης και ιδιαίτερα των νέων.

Η πόλη εκτός από τόπος κατοικίας αποτελεί και τόπο δουλειάς  χιλιάδων εργαζόμενων. Αποτελεί μια περιοχή με εξαιρετικά αναπτυγμένη την μικρή και μεσαία εμπορική δραστηριότητα που πλήττεται καίρια από τις πολιτικές απολίπανσης των μικρών και μεσαίων στρωμάτων.

Χιλιάδες εργαζόμενοι απασχολούνται στις μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις της πόλης.  Ανάμεσα σε αυτούς κυριαρχούν οι νέοι:

Με προσωρινή εργασία και μερική απασχόληση.

Με χαμηλούς μισθούς και μεροκάματα.

Χωρίς δικαιώματα, χωρίς ασφάλιση χωρίς φωνή.

Δεν είναι τυχαίο ότι ο δημόσιος τομέας πρωτοστατεί στο καθεστώς μερικής απασχόλησης. Πρώτα από όλους ο δήμος και ακολουθούν οι δημόσιες υπηρεσίες οι τράπεζες κλπ.

Στόχος μας είναι η καταγραφή και η ανάδειξη των προβλημάτων των νέων εργαζόμενων της πόλης, η σύνδεση μας μαζί τους, η πολύπλευρη στήριξη των ανησυχιών και των αγώνων τους.  Πρόθεση μας η συγκρότηση επιτροπών, η απόκτηση δεσμών και συνεργασίας με αντίστοιχες προσπάθειες άλλων περιοχών, η διαμόρφωση ενός πλαισίου δράσης για την προβολή των αιτημάτων τους και την υπεράσπιση των δικαιωμάτων τους.

4. Ο πολιτισμός δύναμη της Αριστεράς.

Στην πόλη μας ζουν δεκάδες καλλιτέχνες. Με αρκετούς έχουμε επαφές. Με άλλους όχι. Πολύ περισσότεροι είναι αυτοί που ενδιαφέρονται για το πολιτισμό που αντιλαμβάνονται την δύναμη του όταν είναι απαλλαγμένος από τα «κυκλώματα» και την εμπορευματοποίηση όταν απευθύνεται στον απλό κόσμο και τα προβλήματα του.

Επιθυμία μας είναι να δραστηριοποιηθούμε συστηματικά με αυτόν το τομέα.

Σχεδιάζουμε την πραγματοποίηση το ερχόμενο φθινόπωρο μιας σημαντικής πολιτιστικής εκδήλωσης που δημιούργησε η Νάντια Βαλαβάνη και αφορά τη ζωή και το έργο του Μπρέχτ. Ελπίζουμε και φιλοδοξούμε αυτό το ξεκίνημα να βρει συνέχεια .

Γνωρίζουμε ότι όλα αυτά είναι ίσως σημαντικά αλλά δεν είναι αρκετά. Καλούμε κάθε συντρόφισσα και σύντροφο κάθε φίλο και φίλη να συμμετέχει στις επιτροπές που προτείνονται. Μόνο έτσι υπάρχει δυνατότητα να πετύχουν τους στόχους τους. Καλούμε  κάθε συντρόφισσα και σύντροφο κάθε φίλο και φίλη να προτείνει νέες επιτροπές να συμβάλλει στην δημιουργία τους ώστε να αναδειχθούν ενδιαφέροντα και κλίσεις που δεν έχουν περιγραφεί παραπάνω.

Εδώ βρίσκεται η δύναμη μας. Στο αριστερό και ενωτικό κάλεσμα του ΣΥΡΙΖΑ το σημαντικότερο είναι ο καθένας να αναγνωρίζει τον εαυτό του, τα ενδιαφέροντα και την άποψη του.   

Ανακοίνωση του ΣΥΡΙΖΑ

Η Ελληνοϊσραηλινή άσκηση προσομοίωσης βομβαρδισμού του Ιράν που έγινε στις αρχές

του μήνα είναι μία πράξη ακραίου τυχοδιωκτισμού και άνευ ορίων επιπολαιότητας.