Στις 7 Ιουλίου 2010 στις 10.30 πμ 100 περίπου ακτιβιστές του ΣΥΡΙΖΑ ανέβηκαν στην κορυφή του Λυκαβηττού και ανάρτησαν ένα τεράστιο πανό με το σύνθημα: «ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΡΑΣΟΥΝ!-NO PASARAN!», δίνοντας μήνυμα αλληλεγγύης και αντίστασης στους εργαζόμενους της χώρας μας που απεργούν αύριο και στους εργαζόμενους της Ευρώπης που πλήττονται από σκληρές πολιτικές λιτότητας.

Η Ελλάδα δεν είναι μόνο το πειραματόζωο της ΕΕ και του ΔΝΤ αλλά έχει και εργαζόμενους, συνταξιούχους , ανέργους, νέους και νέες που δίνουν τη μάχη στους δρόμους ενάντια στο αντιδραστικό μνημόνιο, στην κατεδάφιση της κοινωνικής ασφάλισης και στον εκβαρβαρισμό των εργασιακών σχέσεων

ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ και  ΑΡΙΣΤΕΡΑ 

Εισηγητές :  -Κώστας Βεργόπουλος

                       -Αλέκος Καλύβης

Χαιρετισμός : -Μανώλης Γλέζος

http://aoratoi.wordpress.com/ 

του Αλέξη Τσίπρα αποκλειστικά για το protagon.gr

Πριν από έναν χρόνο, στις 6 Δεκεμβρίου του 2008, ο 15χρονος Αλέξης Γρηγορόπουλος δολοφονήθηκε εν ψυχρώ από τις σφαίρες ενός αστυνομικού όπλου. Αυτό που ακολούθησε ήταν πέρα από κάθε πρόβλεψη.
 

Ένα τεράστιο κύμα διαμαρτυρίας και αγανάκτησης , εκδηλώθηκε αστραπιαία σε ολόκληρη την Ελλάδα σαρώνοντας το γενικό κλίμα παραίτησης και πολιτικής απάθειας μέσα στο οποίο φαινόταν να ζει η ελληνική νεολαία. Και έφερε σε αδιέξοδο το κατεστημένο πολιτικό σύστημα, το οποίο είχε αποφασίσει να υπερασπιστεί μέχρι τέλους την εκδοχή του «μεμονωμένου ατυχούς γεγονότος».
 

Είναι προφανές ότι αυτή η παράλογη και ωμή δολοφονία, ήταν η σπίθα. Το εύφλεκτο υλικό ήταν τα συσσωρευμένα αδιέξοδα της νέας γενιάς. Αδιέξοδα γνωστά και ομολογημένα. Η τεράστια κρίση του εκπαιδευτικού συστήματος, το αβέβαιο εργασιακό μέλλον, που στερεί από τους νέους ανθρώπους την προοπτική της ανεξαρτησίας και της ατομικής ελευθερίας, η σοβαρή οικονομική κρίση και η εργασιακή και οικονομική επισφάλεια.
Με λίγα λόγια, η βεβαιότητα ότι αυτή η γενιά θα ζήσει τη ζωή της χειρότερα από ότι έζησαν όλες οι προηγούμενες γενιές μέχρι σήμερα.
 

Αυτά τα προβλήματα, γέμιζαν διαρκώς το ποτήρι, που ξεχείλισε με την δολοφονία του Γρηγορόπουλου. Και έτσι προκλήθηκε αυτό το πρωτοφανές κύμα οργής, που ξέσπασε σε δρόμους, πλατείες και έξω από αστυνομικά τμήματα. Αλλά δεν σταμάτησε εκεί. Την ώρα που οι βασικοί εκφραστές του κυρίαρχου πολιτικού συστήματος και τα μεγάλα ΜΜΕ προσπαθούσαν να παρουσιάσουν αυτό το ξέσπασμα μόνο ως τυφλή βία πάνω σε βιτρίνες εμπορικών καταστημάτων, δεκάδες χιλιάδες νέα παιδιά διαδήλωναν επί μέρες με μαζικό, δυναμικό αλλά ειρηνικό τρόπο. Και σχεδόν ταυτόχρονα, οι εργαζόμενοι κατέβηκαν στους δρόμους των ελληνικών πόλεων, συγκροτώντας τις μαζικότερες οργανωμένες διαδηλώσεις των τελευταίων δεκαετιών.
 

Ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν η μόνη πολιτική δύναμη που υπερασπίστηκε, χωρίς να λογαριάσει το κόστος, το δίκαιο και τα αίτια αυτής της εξέγερσης. Και το πλήρωσε.
Πολύ γρήγορα η δημόσια συζήτηση σταμάτησε να επικεντρώνει στα εύφλεκτα υλικά και εστιάστηκε στα αποκαΐδια. Και όσοι τολμήσαμε να εστιάσουμε στον ορθό λόγο, μετατραπήκαμε σε ηθικούς αυτουργούς του εμπρησμού.
 

Δεν μετανιώσαμε και δεν κάναμε πίσω. Υπερασπιστήκαμε από θέση αρχής την εξεγερμένη νέα γενιά από την οργανωμένη συκοφαντία και παραπληροφόρηση. Και επιμόνως φέραμε στο προσκήνιο τα αδιέξοδα που προκαλούν τον θυμό της. Και ταυτόχρονα καταθέσαμε προτάσεις που θα μπορούσαν να δώσουν διέξοδο. Προτάσεις που αφορούσαν τον περιορισμό της καταστολής και της αστυνομικής αυθαιρεσίας, την υπεράσπιση του δημόσιου και κοινωνικού χαρακτήρα της εκπαίδευσης. την εξάλειψη των κοινωνικών ανισοτήτων, την αντιμετώπιση της ανεργίας και της εργασιακής επισφάλειας.
 

Εξακολουθούμε να μη μετανιώνουμε για το Δεκέμβρη. Για τη σκληρή μάχη αρχών που δώσαμε απέναντι σε ολόκληρο το πολιτικό και μιντιακό κατεστημένο.
Δε μετανιώνουμε, κυρίως, γιατί πιστεύουμε ότι τα αιτήματα αυτά παραμένουν ενεργά στη συνείδηση της κοινωνίας και αναδεικνύονται πιο ζωντανά, πιο ξεκάθαρα και πιο ώριμα στους επόμενους κοινωνικούς αγώνες.
Ένα χρόνο μετά, ξέρουμε περισσότερα. Ξέρουμε ότι η σπίθα της αμφισβήτησης υπάρχει στις καρδιές των νέων ανθρώπων.

Ξέρουμε ότι η κυρίαρχη πολιτική και οικονομική στρατηγική, που για να συσσωρεύσει κέρδη στους λίγους οδηγεί την κοινωνία σε βαθειά κρίση, δεν έχει ούτε την υποστήριξη, ούτε την συναίνεση που θα ήθελε για να προχωρήσει.
Ξέρουμε ότι το να δηλώνεις αριστερά και να μοστράρεις τα σφυροδρέπανα δε σε θέτει κατά ανάγκη απέναντι στο σύστημα εξουσίας.
Το κυριότερο όμως που ξέρουμε, είναι ότι το σύστημα εξουσίας, παρά την φαινομενικά απόλυτη κυριαρχία του, έχει σοβαρές αδυναμίες και φοβάται.

Όχι τα ξεσπάσματα βίας, γιατί αυτά ξέρει ότι μπορεί να τα διαχειριστεί προς όφελός του. Φοβάται όμως τον κόσμο που διεκδικεί τα αυτονόητα, στους δρόμους, τα πανεπιστήμια, τα σχολεία, τους χώρους εργασίας.
Φοβάται τον επόμενο Δεκέμβρη, που θα ξεσπάσει πιο συνειδητά, πιο οργανωμένα, με ξεκάθαρα διατυπωμένα τα πολιτικά και κοινωνικά του αιτήματα: αντίσταση, αλληλεγγύη, αξιοπρέπεια.

          Συγκέντρωση του ΣΥΡΙΖΑ ΓΑΛΑΤΣΙΟΥ

ΠΕΜΠΤΗ 24/9/2009  στις 7.30 μμ  –  ΠΛΑΤΕΙΑ ΛΥΣΙΟΥ ΣΤΟ ΠΑΛΙΟ ΤΕΡΜΑ  (Στις ΜΠΑΣΚΕΤΕΣ δίπλα ΣΤΑ GOODY’S)

 ΘΕΜΑ  ‘’ Η οικονομική κρίση και οι συνέπειες της’’

 Ομιλητής  Γιάννης Θεωνάς συντονιστής της γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ

Χαιρετίζουν υποψήφιοι βουλευτές Β’Αθήνας

 Oι εργαζόμενοι και οι νέοι δεν είναι υπεύθυνοι για την οικονομική κρίση.

Γιατί πρέπει να πληρώσουν τις συνέπειες;

 Μοναδική διέξοδος ο μαζικός αποφασιστικός αγώνας.

 Μας κοροϊδεύουν. Υποτιμούν την νοημοσύνη μας.

Να τους τιμωρήσουμε.

 Μας μαυρίζουν την ζωή.

Να τους μαυρίσουμε στην κάλπη.

 Στην ενότητα η δύναμη. Στην αριστερά η ελπίδα

 Να αλλάξουμε τους συσχετισμούς που περιγελούν τις προσδοκίες μας.

Συνέντευξη του ποιητή Νάνου Βαλαωρίτη στον Μιχάλη Σιάχο

 Ένας από τους πιο σημαντικούς ανθρώπους των ελληνικών γραμμάτων, ο ποιητής και συγγραφέας Νάνος Βαλαωρίτης, ο λόγιος με τη διεθνή αναγνώριση, μιλά για όλους και για όλα σε μια συνέντευξη ποταμό στην «Αριστερά!». Αναφέρεται στη σχέση του με την οικολογία, και στην εμπλοκή του με τους Οικολόγους Πράσινους, στων οποίων το ψηφοδέλτιο Επικρατείας ήταν επικεφαλής το 2007 – αφήνοντας σαφείς αιχμές για μεθοδεύσεις που μόνο την ιδέα της οικολογίας δεν υπηρετούν.

Επίσης, αναφέρεται στις κακοδαιμονίες και τα ελλείμματα του σύγχρονου ελληνικού πολιτισμού, αλλά και στην απουσία της Αριστεράς από τις προσπάθειες αλλαγής των δεδομένων και αναβάθμισης του πολιτισμού, κόντρα στο κυρίαρχο και την παρακμή.

(Λόγω έλλειψης χώρου, το δεύτερο μέρος της συνέντευξης, που αφορά στον πολιτισμό, θα δημοσιευθεί στο επόμενο φύλλο της «Αριστερά!», την Παρασκευή 19/6)

Πώς βρεθήκατε επικεφαλής του ψηφοδελτίου Επικρατείας των Οικολόγων Πράσινων στις εθνικές εκλογές του 2007;

Να πω αρχικά ότι η οικολογία είναι ένα πάρα πολύ σημαντικό θέμα και το έχω παρακολουθήσει από την αρχή, πριν ακόμα πάω στην Αμερική. Με τις καταστροφικές πυρκαγιές του 2007 εξοργίστηκα, και φίλοι καλλιτέχνες με έπεισαν να βάλω το όνομά μου στο ψηφοδέλτιο. Τώρα, μετανιώνω γι’ αυτό ή όχι; Δεν νομίζω ότι μετανιώνω απολύτως. Νομίζω ότι εκείνη τη στιγμή χρειαζόταν να γίνει ένα ξύπνημα. Το ελληνικό κοινό είχε εξοργιστεί – δεν ήμουν μόνο εγώ. Η οικολογική κίνηση είχε περάσει πολλά στο παρελθόν και είχε κατά κάποιο τρόπο γελοιοποιηθεί. Μια νέα Κίνηση, όπως οι Οικολόγοι Πράσινοι, δεν θα είχε ψηφιστεί αν δεν υπήρχε το όνομά μου, που έπαιξε κάποιο ρόλο. Δίπλα σε μένα υπήρχαν και άλλοι αρκετά γνωστοί καλλιτέχνες, οι οποίοι είχαν προθυμοποιηθεί, έστω κι αν δεν ήταν ειδικευμένοι στο θέμα, ώστε οι ψηφοφόροι να δουν ότι πρόκειται για μια σοβαρή υπόθεση σε σχέση με τις προηγούμενες. Μέχρι το σημείο αυτό ήταν όλα καλά. Βγήκε ένα ποσοστό 1,05% το οποίο σημαίνει περίπου 75.000 ψήφους, από ’κεί που θα έπαιρναν 3.000. Από τη στιγμή που σημειώθηκε αυτή η πρώτη επιτυχία, άρχισαν να αναφαίνονται οι επαγγελματίες, που προσπάθησαν να πάρουν τα πράγματα στα χέρια τους. Και αυτοί οι επαγγελματίες ήταν άνθρωποι οι οποίοι από χρόνια τώρα κινούνται γύρω από τους Μη Κυβερνητικούς Οργανισμούς. Δηλαδή, είναι μέσα κι έξω στα υπουργεία. Μετεκλογικά, λοιπόν, ήρθε ο Τρεμόπουλος από τη Θεσσαλονίκη, και ζήτησε να αναλάβει όλη την Κίνηση. Στην αρχή είναι αλήθεια ότι δεν με ήθελαν ούτε οι εδώ, ο Χρυσόγελος και κάποιοι άλλοι. Είχαν σκοπό να βάλουν μία ακτιβίστρια από τις Βρυξέλλες, η οποία, όμως, δεν είχε… όνομα και στην οποία δόθηκε η δεύτερη θέση, την οποία και αρνήθηκε. Από εκεί και μετά συνάντησα μόνο αδιαφορία και εχθρότητα. Παρ’ όλα αυτά, έκανα κι άλλες κινήσεις: έδωσα πολλές συνεντεύξεις, ενώ διέθεσα κάποια από τα εικαστικά έργα που κάνω σε δημοπρασία, και έτσι βοήθησα και οικονομικά την Κίνηση. Στην αρχή, λοιπόν, τα πράγματα πήγαιναν καλά, ώσπου έμαθα ότι ο Τρεμόπουλος είπε να το βουλώσω και να μην μιλάω δημόσια εγώ, παρά μόνο αυτός. Και όπως είδα κατόπιν, ήθελε να με ελέγξει τι θα πω για τον πολιτισμό, εάν είμαι κατατοπισμένος για τη θέση των Οικολόγων Πράσινων κ.λπ. Προσπαθούσε να πει ότι αν δεν ήταν η ακτιβίστρια από τις Βρυξέλλες, η επιλογή θα ήταν ανάμεσα σε μένα και σε μια ανόητη παρουσιάστρια των καναλιών. Προσπάθησε, δηλαδή, να με γελοιοποιήσει. Αυτό ήταν καταρχάς το ευχαριστώ. Μετά, βέβαια, ήξερα ότι κινείται για να μπουρδουκλώσει όλο το σύστημα με δικούς του τρόπους και να βγάλουν τελικά αυτόν, πράγμα που έγινε με πολλά τηλεφωνήματα, υποσχέσεις κ.λπ. Αλλά το πρόβλημα εδώ δεν είναι μόνο τα προσωπικά, αυτά θα γίνονταν σε οποιοδήποτε κόμμα. Το ζήτημα είναι αν τελικά ένα τέτοιο κόμμα θα ωφελούσε την υπόθεση. Αν οι Οικολόγοι Πράσινοι θα γίνονταν σε περίπτωση που έπαιρναν περισσότερες ψήφους ένα παίγνιο των μεγάλων κομμάτων, όπως έγινε και παλιότερα και διαλύθηκαν, όταν η βουλευτίνα προσχώρησε αμέσως σε ένα μεγάλο κόμμα… 

Το είπαν ήδη…

Το είπε επισήμως ότι θα συνεργαστεί με οποιοδήποτε κόμμα είναι στην εξουσία. 

Πώς εξηγείτε εσείς τα αποτελέσματα που δίνουν οι δημοσκοπήσεις για τους Οικολόγους Πράσινους;

Νομίζω ότι ξύπνησε κάποιος κόσμος και αυτό είναι που θέλω να γίνει. Θέλω να επικρατήσει γενικά μια οικολογική συνείδηση στην ελληνική κοινωνία, ώστε να μην πέφτουμε σε μύθους και παρανοήσεις γύρω από την ύπαρξη και τις ενέργειες των Ελλήνων οικολόγων. Υπήρχαν διάφοροι που έκαναν κάποια… δουλειά κάποτε, όπως να θέλουν να ξαναφέρουν λύκους, φίδια και διάφορα άλλα τέτοια ανόητα. Θέλω να υπάρχει μια συνείδηση, που να λέει ότι πραγματικά τώρα προέχει η σωτηρία του πλανήτη. Αυτό πρέπει οπωσδήποτε να γίνει, αλλά δεν βλέπω τη σκοπιμότητα δημιουργίας ενός κόμματος υποχείριου άλλων κομμάτων. Αυτό έγινε και στη Γερμανία, όπως ξέρουμε, όπου οι Πράσινοι με τους Σοσιαλδημοκράτες συμψήφισαν τους βομβαρδισμούς στη Γιουγκοσλαβία και έκαναν φοβερά πράγματα. 

Ένα κόμμα, ή ακόμα και μια μικρή συλλογικότητα που αναφέρεται στο περιβάλλον, πόσο οικολογικό είναι εάν δεν βάζει συνολικά το ζήτημα του μοντέλου ανάπτυξης; Για παράδειγμα, τα καμένα στην Ηλεία θα γίνουν εμπόρευμα για τουριστική ανάπτυξη…

Βεβαίως, δεν γίνεται διαφορετικά. Αυτά είναι αξεχώριστα. Γι’ αυτό άλλωστε αρχίζουν και τα μεγάλα κόμματα να το συνειδητοποιούν. Και αυτό έγινε διότι υπήρξε αυτή η συγκυρία, αλλιώς δεν θα το είχαν σκεφτεί καν. Εδώ οι δημοσιογράφοι πριν από λίγο δεν μιλούσαν για τους Οικολόγους Πράσινους. Τώρα είναι σε όλες τις εφημερίδες, σε όλα τα κανάλια. Δηλαδή, έχει γίνει αυτό που έπρεπε, μόνο που δεν έγινε με το σωστό τρόπο και αυτό είναι το δυστύχημα. Υπάρχει πάντα ο ανθρώπινος παράγοντας, τον οποίο δεν μπορούμε να προβλέψουμε, ποιος θα είναι και κατά πού θα πάει. Εγώ πιστεύω ότι όλα τα κόμματα πρέπει να ασχοληθούν σοβαρά με αυτή την υπόθεση, η οποία δεν μπορεί να αφεθεί σε μία ομάδα ανθρώπων, που κατά τη γνώμη μου δεν είναι κατάλληλοι – αν και μέσα στην ομάδα των 500-600 βρίσκονται και κάποιοι κατάλληλοι… 

Όπως σημειώσαμε και πιο πάνω, ήδη έχουν πει ότι θα συνεργαστούν με όποιο από τα μεγάλα κόμματα χρειαστεί…

Υπό όρους… 

Υπό όρους, αλλά κανένα από τα δύο μεγάλα κόμματα δεν αμφισβητεί το μοντέλο ανάπτυξης. Δηλαδή, οι πυρκαγιές στην Ηλεία ήταν αποτέλεσμα συγκεκριμένης πολιτικής…

Βέβαια, γιατί έπρεπε να ανοίξει κάποιος δρόμος εκεί… 

Άρα, λες ότι θα συνεργαστείς με αυτόν που ήδη έχει παράξει αποτέλεσμα επειδή θεωρείς ότι τώρα αλλάζει προσανατολισμό; Ή επειδή και εσύ ονειρεύεσαι νομή εξουσίας;

Είναι πολύ σωστό αυτό. Είναι πολύ δύσκολο να πείσει κανείς τους κομματικούς σχηματισμούς να αλλάξουν πλεύση γενικά. Το ΠΑΣΟΚ φαίνεται πιο έτοιμο να το κάνει. Η ΝΔ είναι στα πράγματα και βλέπουμε την πολιτική της. Στην Ελλάδα το να μην κάνεις τίποτα είναι η αρχή του να εξασφαλίσεις τον εαυτούλη σου. Και γι’ αυτό όλη η ελληνική γραφειοκρατία είναι βασισμένη στο να μην κάνει κάτι.

 Οικολογία χωρίς συγκρούσεις γίνεται;

Απολύτως όχι. Αλλά θέλω να πω ότι το θέμα δεν είναι μόνο η επιφάνεια, το σύμπτωμα, όπως για παράδειγμα η ρύπανση ή η κακή διαχείριση των βιομηχανικών απορριμμάτων. Το κακό αρχίζει από τον ίδιο τον άνθρωπο. Δηλαδή, από άγνοια και πείσμα. Η άγνοια είναι ένα από τα χειρότερα πράγματα και έχει επισημανθεί από τον Πλάτωνα, ο οποίος θεωρεί ότι δεν υπάρχει κακό, αλλά ότι το κακό είναι η άγνοια. Αυτή είναι η πλατωνική θεωρία. Είναι σωστό ότι η άγνοια παίζει τεράστιο ρόλο, και δίπλα στην άγνοια φυσικά έρχονται όλα τα υπόλοιπα: Η πλεονεξία, το αλληλοσκότωμα – όχι πλέον με μαχαίρια και πιστόλια αλλά με οικονομικούς τρόπους. Θυμάμαι ότι ένας Άγγλος επιστήμονας, ο James Lovelock, είχε γράψει ένα βιβλίο που είχε ονομάσει Γαία και είχε παρουσιάσει τον πλανήτη ως ένα ζωντανό οργανισμό. Εκείνη την εποχή γελοιοποιήθηκε από τους άλλους επιστήμονες. Τώρα, μετά από 30 χρόνια, έχει επαληθευθεί. Έλεγε ακριβώς ότι η Γη αντιδρά σαν ένας ζωντανός οργανισμός. Εκεί βλέπει κανείς το εμπόδιο, που έχει να κάνει με το ότι οι άνθρωποι δεν θέλουν να δουν αυτό που κάποιος τους δείχνει. Κάποιος σου δείχνει και σου λέει το σωστό κι εσύ κάνεις τον τυφλό και τον κουφό. Αυτό δεν είναι άγνοια, αλλά ηθελημένη αντίδραση. Άρα, μια οικολογική πολιτική δεν έχει ως προϋπόθεση το να μάθουμε τα παιδιά μας να μην είναι έτσι; Δηλαδή να ασχοληθούμε με την παιδεία, να βοηθήσουμε τα παιδιά να αναπτύξουν συνειδήσεις και όχι να παπαγαλίζουν τα μαθήματά τους, αλλά να μαθαίνουν να σκέπτονται; Αυτό είναι το πρώτιστο. Στόχος είναι αύριο να έχουμε πολίτες οι οποίοι θα ξεκινούν από αυτό στο οποίο εμείς φτάσαμε με πολύ κόπο και πολλές αμφιβολίες. Είναι σημαντικό, λοιπόν, να μπορούν να σκεφτούν με τρόπο ανθρώπινο. Πολλοί λένε ότι τα τελευταία χρόνια έχουμε καταργήσει τον άνθρωπο και τον ανθρωπισμό. Πραγματικά, ο ανθρωπισμός της Αναγέννησης ήταν λιγάκι άγριος και κατέστρεψε ένα σωρό λαούς που θεωρούσε κατώτερους. Ο ευρωπαϊκός ανθρωπισμός ήταν η υπεροχή του Ευρωπαίου απέναντι στους αγρίους. Πρέπει να ισχύσει ένας άλλος ανθρωπισμός, ο οποίος θα βλέπει τα πράγματα με έναν τρόπο πολύ πιο ισότιμο. Όλοι οι άνθρωποι έχουν δικαίωμα να ζήσουν και να έχουν ένα επίπεδο και μια ποιότητα ζωής. Αυτός είναι ο καινούριος ανθρωπισμός. Να μην βλέπουμε τους μετανάστες σαν εγκληματίες, να προσπαθήσουμε να τους συνεταιριστούμε και να τους βοηθήσουμε για να μας βοηθήσουν.

 Στον Ελαιώνα δόθηκε μια μάχη από την οποία οι Οικολόγοι Πράσινοι έλειπαν, όπως έλειπαν και στο Ελληνικό – και υπάρχουν πολλά ακόμα παραδείγματα. Αυτά τα επιμέρους βήματα δεν είναι σημαντικά;

Βεβαίως και είναι, όπως και όλες οι τέτοιου είδους πρωτοβουλίες. Αλλά αυτά δεν αφορούν δυστυχώς το σύνολο. Αφορούν κάποιο τοπικό θέμα το οποίο πρέπει σίγουρα να αντιμετωπιστεί. Το σύνολο, όμως, πρέπει να αρχίσει να σκέφτεται διαφορετικά. Εκεί έχουμε πολλά εμπόδια, το οποία προέρχονται από τον άνθρωπο και από τον τρόπο που σκεφτόμαστε και ενεργούμε.  Εγώ είμαι υπέρ μιας οικολογίας του ανθρώπου, η οποία θα περιέχει το πράσινο, ή το κόκκινο, ή το κίτρινο, ή το μπλε, αλλά η οποία θα είναι πιο ολοκληρωτική, δηλαδή, θα ασχοληθεί με την πηγή του κακού. Και ο μόνος τρόπος για να αλλάξουμε την αιτία είναι να ανέβει το επίπεδο της παιδείας και το πολιτιστικό επίπεδο. Αν το δούμε ιστορικά, πότε άρχισαν να καταρρέουν οι δημοκρατίες; Όταν έγιναν αυτοκρατορίες. Μήπως και τώρα βλέπουμε το ίδιο; Για παράδειγμα, από τη στιγμή που καταργήθηκε η ανεξαρτησία των πόλεων, καταργήθηκε και το πνεύμα και οι πόλεις δεν έβγαλαν άλλον Αισχύλο, άλλον Όμηρο κ.λπ. Χάνεται εκείνη την περίοδο όλη η αξιοπρέπεια που αισθάνονταν οι πολίτες των μικρών πόλεων. Σήμερα η ΕΕ μας έχει οργανώσει σε ένα σύνολο, αλλά, με το να έχει την πρωτοβουλία για τα οικονομικά μας ζητήματα, μας έχει αφαιρέσει την πρωτοβουλία να κάνουμε εμείς ορισμένα πράγματα. Μήπως μας έχει αφαιρέσει και την πρωτοβουλία να σκεφτόμαστε για τον εαυτό μας, όπως έγινε παλιότερα;

 Μετά από όλη αυτή τη συζήτηση, και με δεδομένο ότι την Κυριακή έχουμε ευρωεκλογές: αν ρωτούσα το Νάνο Βαλαωρίτη αν στηρίζει σε αυτές τις εκλογές τον ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος έχει δώσει μάχες για το περιβάλλον και έχει ένα ξεχωριστό ψηφοδέλτιο, στο οποίο συμμετέχουν από την Ελένη Σωτηρίου, που γνωρίσατε πριν λίγες μέρες, μέχρι επισφαλώς εργαζόμενοι και η Καντίτζα Σάνκο, η μετανάστρια δεύτερης γενιάς που για το ελληνικό κράτος δεν υπάρχει… τι θα απαντούσε;

Γνώρισα την Ελένη Σωτηρίου, η οποία είναι συμπαθής, άξια και ειλικρινής. Και θα ήθελα να είχα γνωρίσει και όλους τους υπόλοιπους του ψηφοδελτίου, για να τους ζητήσω να μην είναι απόλυτα υποτελείς στα κομματικά τους καθήκοντα, αλλά ο καθένας από αυτούς να αντιπροσωπεύει στην Ευρώπη όχι μόνο τη χώρα μας αλλά και τον εαυτό του, δηλαδή, να είναι –όπως είπα πιο πάνω– ανεξάρτητος και με το επίπεδό του να παίξει ρόλο…

 Με δεδομένους, λοιπόν, τους αγώνες που έχει δώσει για το περιβάλλον, το οποίο βρίσκεται στις βασικές του προτεραιότητες, ο ΣΥΡΙΖΑ σας πείθει να τον στηρίξετε;

Βεβαίως με πείθει – όπως θα στήριζα και άλλους, αν με έπειθαν ότι δίνουν πραγματικά μια μάχη…

Στις 7 Ιουνίου, στις Ευρωεκλογές, μπορούμε με την ψήφο μας να δώσουμε ένα ηχηρό μήνυμα: «Φτάνει πια!»
Με τις ευρωεκλογές δεν εκλέγουμε κυβέρνηση. Μπορούμε όμως να συμβάλλουμε ώστε να αλλάξει το τοπίο:
Να αποδοκιμάσουμε την πολιτική της Νέας Δημοκρατίας που κυβερνά στην Ελλάδα. Να δηλώσουμε ότι δεν ξεχάσαμε την πολιτική του ΠΑΣΟΚ που εφάρμοσε τον νεοφιλελευθερισμό ως κυβέρνηση και επιμένει σε αυτόν ως αντιπολίτευση. Να απορρίψουμε τον δικομματισμό που βυθίζει την πολιτική ζωή στα σκάνδαλα και τη διαπλοκή. Που με ψευτοδιλήμματα προσβάλει τη νοημοσύνη των πολιτών. Να διακηρύξουμε ότι δεν θέλουμε στη χώρα μας να ριζώσει ο ρατσισμός και η ξενοφοβία. Θέλουμε να αποδυναμωθεί η ακροδεξιά! Να αποδυναμώσουμε τη «Μεγάλη Συμμαχία» του νεοφιλελευθερισμού των δεξιών και σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων που διοικεί την Ευρωπαϊκή Ένωση, συχνά συνεπικουρούμενη από το Κόμμα των Ευρωπαίων Πράσινων.
Περισσότεροι άνδρες και γυναίκες βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ στην Ευρωβουλή σημαίνουν:
Ενίσχυση της φωνής των εργαζομένων στην Ελλάδα, της νεολαίας, των γυναικών, των μεταναστών. Ενίσχυση της φωνής των κινημάτων για αξιοπρεπείς μισθούς και συντάξεις, για σταθερή δουλειά, για τη σωτηρία του περιβάλλοντος, για ίσα δικαιώματα. Ενίσχυση της ενιαίας κοινοβουλευτικής ομάδας της Αριστεράς στην Ευρωβουλή. Ενίσχυση της ελπίδας για ριζικές αλλαγές με γνώμονα τις ανάγκες των πολλών και όχι τα συμφέροντα των λίγων. Ενίσχυση της προοπτικής για τον σοσιαλισμό στην Ελλάδα και στην Ευρώπη.
Φτάνει πια! Να αλλάξουμε το τοπίο!
Εδώ και δεκαετίας καταστρέφονται συστηματικά όσα είχαν πετύχει με αγώνες οι Ευρωπαίοι εργαζόμενοι, οι Ευρωπαϊκοί λαοί. Αυτή η πολιτική μείωσε το εισόδημά τους. Ξεπούλησε τη δημόσια περιουσία. Άδειασε τα δημόσια ταμεία και γέμισε τα ταμεία των τραπεζών. Ενίσχυσε την ασυδοσία των κερδοσκόπων. Οδήγησε στην οικονομική κρίση.
Οι μονομάχοι του δικομματισμού στην Ελλάδα δεν έχουν καμία δικαιολογία: Ό,τι αποφασίστηκε στις Βρυξέλλες είχε την υπογραφή και των κυβερνήσεων στην Αθήνα!
***
Όλα αυτά τα χρόνια υπήρξαν αντιστάσεις. Εργαζόμενοι, φοιτητές και μαθητές, νέοι και νέες της ανασφάλιστης και επισφαλούς εργασίας, αγρότες, μετανάστες και μετανάστριες, άνεργοι, ζωογόνησαν μεγάλα κινήματα για την εργασία, για την ειρήνη, την ισότητα, για τα δικαιώματα, για το περιβάλλον, και πέτυχαν σημαντικές νίκες. Τα αιτήματα και οι προτάσεις τους δείχνουν ότι ο στόχος για μια διαφορετική Ευρώπη είναι εφικτός.
Τα τρία ΟΧΙ των Γάλλων, των Ολλανδών και των Ιρλανδών στο Ευρωσύνταγμα και τη Συνθήκη της Λισσαβόνας δηλώνουν πως οι λαοί της Ευρώπης δεν θέλουν τη δικτατορία των τραπεζών. Απορρίπτουν τη διαρκή αύξηση των εξοπλισμών. Αντιστέκονται στον αυταρχισμό.
Οι μεγάλες κινητοποιήσεις στην Ελλάδα από τις απεργίες και τις διαδηλώσεις για το ασφαλιστικό και κατά του πολέμου, για τη νικηφόρα υπεράσπιση του άρθρου 16 του Συντάγματος, μέχρι τον νεανικό ξεσηκωμό του περσινού Δεκέμβρη ενώθηκαν με τις διαμαρτυρίες των άλλων Ευρωπαίων.
Δίδαγμα αυτών των κινημάτων είναι η ανάγκη για ενότητα των δυνάμεων της Αριστεράς και της Ριζοσπαστικής Οικολογίας. Η απόρριψη της διχαστικής λογικής στην αριστερά και του χωρισμού των αγώνων για το περιβάλλον από τον αγώνα για μια δίκαιη κοινωνία. Γέννημα της προσπάθειας για την ενότητα και έκφρασή της στην Ελλάδα είναι ο Συνασπισμός Ριζοσπαστικής Αριστεράς.
Ο ΣΥΡΙΖΑ βρέθηκε εξαρχής στην πρώτη γραμμή όλων αυτών των αγώνων. Σε όλους τους κοινωνικούς αγώνες στην Ελλάδα. Πρωταγωνιστής μέσα και έξω από τη Βουλή. Στις μεγάλες πανευρωπαϊκές κινητοποιήσεις. Στην Ευρωβουλή με σημαντική παρουσία και δράση.
***
Σήμερα, σε συνθήκες οικονομικής κρίσης, σε όλη την Ευρώπη ακούγεται το σύνθημα:
«Δεν μοιραστήκαμε τα κέρδη σας – δεν θα πληρώσουμε την κρίση σας!»
Η οικονομική κρίση θέτει επί τάπητος όλα τα ζητήματα των κοινωνιών μας και τα ζητήματα της ευρωπαϊκής ενοποίησης.
•    Θέλουμε τον άνευ ορίων ανταγωνισμό, που διαλύει την κοινωνική συνοχή και καταστρέφει ανθρώπινες υπάρξεις;
•    Θέλουμε το κέρδος να είναι κυρίαρχο κριτήριο για την Παιδεία και την Υγεία, για την απασχόληση, για την προστασία του περιβάλλοντος και τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας; Θέλουμε οι νέοι και οι νέες να έχουν μπροστά τους ένα μέλλον αβέβαιο και εχθρικό;
•    Θέλουμε οι γυναίκες να είναι ο εφεδρικός στρατός της ελαστικής και κακοπληρωμένης εργασίας;
•    Θέλουμε αγροτική πολιτική που ερημώνει την ύπαιθρο;
•    Θέλουμε διεθνές εμπόριο με εκβιασμό των φτωχών χωρών και με απειλές για ένοπλες επεμβάσεις ή οικονομικό στραγγαλισμό;
•    Θέλουμε οι άνθρωποι από άλλες χώρες που αναζητούν εδώ δουλειά ή προστασία να ζουν χωρίς δικαιώματα και να επιλέγονται με κριτήριο αν συμφέρει η παραμονή τους τις επιχειρήσεις;
•    Θέλουμε στην Ευρώπη ένα μόρφωμα χωρίς δημοκρατική νομιμοποίηση και έλεγχο και με αποδυνάμωση των θεσμών λαϊκής κυριαρχίας;
•    Θέλουμε διαρκείς εξοπλισμούς, ευρωστρατό που θα επεμβαίνει μέσα κι έξω από τα σύνορα της Ένωσης. Θέλουμε οι στρατοκράτες του ΝΑΤΟ να ορίζουν τις σχέσεις μας με τις άλλες χώρες;
Αυτό είναι το πρόγραμμα του νεοφιλελευθερισμού για την Ευρώπη, αυτή την Ευρώπη οικοδομεί η «Μεγάλη Συμμαχία» του νεοφιλευθερισμού. Η εφαρμογή του καλλιέργησε το έδαφος για την οικονομική κρίση. Αυτή δεν είναι η Ευρώπη που οραματιζόμαστε.
Ο ΣΥΡΙΖΑ, και η ριζοσπαστική Αριστερά στην Ευρώπη αγωνίζονται για την ανατροπή αυτού του σκηνικού. Ζητούν στροφή 180 μοιρών:
Ευρώπη ειρηνική, που θα βασίζει την ασφάλειά της στη μείωση των εξοπλισμών και τη συνεννόηση, στον εξοβελισμό των πυρηνικών και των άλλων όπλων μαζικής καταστροφής. Που θα απαγορεύει την αποστολή στρατιωτών εκτός συνόρων. Ευρώπη χωρίς ΝΑΤΟ και ευρωστρατό. Ούτε ένα ευρώ, ούτε ένας στρατιώτης για νατοϊκές εκστρατείες! Να αποσυρθούν αμέσως οι δυνάμεις από το Ιράκ και το Αφγανιστάν! Να φύγουν οι βάσεις των ΗΠΑ και τα πυρηνικά όπλα!
Ευρώπη κοινωνική, στην οποία οι άνθρωποι θα μπορούν να ζήσουν με αξιοπρέπεια από τη δουλειά και τη σύνταξή τους. Στην οποία η Παιδεία και η Υγεία θα είναι κοινωνικά αγαθά με ελεύθερη πρόσβαση για όλους. Ευρώπη στην οποία την παραγωγή θα την ελέγχουν οι άνθρωποι που δουλεύουν και δημιουργούν, και όχι οι διοικήσεις των τραπεζών και οι κάθε λογής κερδοσκόποι.
Ευρώπη οικολογική, στην οποία η προστασία του περιβάλλοντος δεν θα εξαρτάται από τα κέρδη, αλλά θα είναι κριτήριο για την παραγωγή και την κατανάλωση. Ευρώπη που θα προστατεύει τα φυσικά της τοπία και τους οικισμούς της και θα απαγορεύει τη μεταφορά οικολογικών προβλημάτων σε άλλες χώρες. Ευρώπη στην οποία η ενέργεια θα παράγεται από ανανεώσιμες πηγές, χωρίς ρύπανση της ατμόσφαιρας. Ευρώπη χωρίς πυρηνικά εργοστάσια.
Ευρώπη φεμινιστική, στην οποία τα δικαιώματα των γυναικών στη ζωή, στη δουλειά και στην πολιτική εκπροσώπηση δεν θα είναι κενό γράμμα. Όπου η ισότητα των γυναικών δεν θα είναι η πρόφαση για την κατάργηση των γυναικείων κοινωνικών κατακτήσεων (ηλικία συνταξιοδότησης, προστασία της μητρότητας, νυχτερινή εργασία κ.λπ.).
Ευρώπη ανοιχτή στον κόσμο που δεν θα εκβιάζει τις φτωχές χώρες, αλλά θα μεταφέρει πόρους για την καταπολέμηση της φτώχειας, με πρώτο μέτρο τη διαγραφή των χρεών των φτωχών χωρών. Που θα υποδέχεται και θα στηρίζει τους μετανάστες και πρόσφυγες. Στην οποία δεν θα υπάρχουν άνθρωποι «χωρίς χαρτιά» και χωρίς ίσα πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα.
Ευρώπη δημοκρατική, χωρίς ανεξέλεγκτα στεγανά, όπως σήμερα η Κεντρική Τράπεζα. Ευρώπη στην οποία κανείς δεν θα φοβάται ότι τον παρακολουθούν. Χωρίς τρομονόμους, Σένγκεν και FRONTEX. Ευρώπη χωρίς περιορισμούς στην ελευθερία της έκφρασης, της οργάνωσης, των απεργιών, του απόρρητου των επικοινωνιών. Χωρίς διακρίσεις λόγω φύλου, εθνικότητας, θρησκείας, σεξουαλικού προσανατολισμού. Ευρώπη στην οποία δεν θα επιβάλλονται Συνθήκες και Σύμφωνα χωρίς να κρίνουν οι λαοί. Όπου οι θεσμοί της λαϊκής κυριαρχίας, στα κράτη μέλη και στην Ένωση θα ενισχύονται, αντί να αφυδατώνονται. Όπου το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο θα έχει ουσιαστικά δικαιώματα ελέγχου και αποφασιστικό λόγο για την πολιτική της Ένωσης.
Ο ΣΥΡΙΖΑ και η ριζοσπαστική Αριστερά στην Ευρώπη αγωνίζονται ώστε την κρίση να μην την πληρώσουν οι εργαζόμενοι, με άμεσους στόχους:
•    Να ελαφρυνθούν οι λαϊκές τάξεις, με πρώτο μέτρο την κατάργηση του ΦΠΑ στα είδη της λαϊκής κατανάλωσης.
•    Να προστατευθούν οι θέσεις εργασίας, οι μισθοί και οι συντάξεις. Να καταργηθεί η επισφαλής απασχόληση κάθε μορφής σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα. Να υπάρξει αμέσως γενναία αύξηση των κατώτερων μισθών και συντάξεων. Να μειωθεί ο χρόνος εργασίας: 5ήμερο, 35ωρο, χωρίς μείωση μισθού. Να αυξηθούν τα επιδόματα των ανέργων και να χορηγούνται όσο διαρκεί η ανεργία. Εξασφάλιση του δημόσιου, κοινωνικού, καθολικού και αναδιανεμητικού ασφαλιστικού συστήματος.
•    Να προστατευτεί το εισόδημα των αγροτών με άμεσα μέτρα, στην κατεύθυνση της ριζικής αναθεώρησης της ΚΑΠ προς όφελος των μικρών και μεσαίων αγροτών και της οικολογικής αγροτικής παραγωγής. Προστασία της ορεινής και νησιωτικής αγροτικής παραγωγής.
•    Να πληρωθούν με άμεσες προσλήψεις τα κενά στην Παιδεία, την Υγεία, την Κοινωνική Πρόνοια και το Περιβάλλον. Να δημιουργηθούν δεκάδες χιλιάδες νέες θέσεις εργασίας σε αυτούς τους τομείς που να αντιστοιχούν στις πραγματικές κοινωνικές ανάγκες.
•    Να καταργηθούν αμέσως Σύμφωνα και κανόνες, από το Μάαστριχτ ως τη Λισσαβόνα που επιβάλλουν στις χώρες της Ευρώπης τον ασφυκτικό κορσέ του νεοφιλελευθερισμού, με πρώτο το Σύμφωνο Σταθερότητας και το καθεστώς ασυδοσίας της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, που πρέπει να τεθεί υπό δημοκρατικό πολιτικό έλεγχο. Να ανατραπούν νομοθετικά οι αντεργατικές αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου και του Αρείου Πάγου.
•    Να τεθεί υπό κοινωνικό έλεγχο το τραπεζικό σύστημα. Να απαγορευτεί η κερδοσκοπία με «χρηματοπιστωτικά παράγωγα» και οι τράπεζες να περιοριστούν στην αποταμίευση και τη χρηματοδότηση παραγωγικών επενδύσεων με κριτήριο την απασχόληση και την προστασία του περιβάλλοντος.
•    Καμία ιδωτικοποίηση πιά! Να ανακτηθούν από το Δημόσιο οι Οργανισμοί και επιχειρήσεις που έχουν εκχωρηθεί στο ιδιωτικό κεφάλαιο.
•    Να υπάρξει μεγάλο πρόγραμμα δημοσίων επενδύσεων σε εθνικό και σε ευρωπαϊκό επίπεδο που θα αναμορφώσει την οικονομία στην κατεύθυνση της ενίσχυσης των δημόσιων αγαθών, της κοινωνικής κατανάλωσης και της προστασίας του περιβάλλοντος. Σε αυτό το πλαίσιο να ενισχυθούν, με τη βοήθεια ενός ισχυρού δημόσιου χρηματοπιστωτικού τομέα, οι μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις με έλεγχο της δημιουργίας νέων θέσεων εργασίας πλήρους και σταθερής απασχόλησης.
Οι πρόσθετοι πόροι που απαιτούνται για όλα αυτά υπάρχουν. Μπορούν να εξασφαλιστούν σε εθνικό και σε ευρωπαϊκό επίπεδο με τη φορολόγηση των κερδών των επιχειρήσεων, των μεγάλων εισοδημάτων και περιουσιών, της πολυτελούς κατανάλωσης και με τη γενναία μείωση των στρατιωτικών δαπανών.
Με αυτούς τους προγραμματικούς στόχους ο Συνασπισμός της Ριζοσπαστικής Αριστεράς διεκδικεί την ψήφο των Ελλήνων και των Ελληνίδων πολιτών στις 7 Ιουνίου.
Κάθε ψήφος στον ΣΥΡΙΖΑ, κάθε γυναίκα ή άνδρας βουλευτής της ριζοσπαστικής Αριστεράς μειώνει τη δύναμη της «Μεγάλης Συμμαχίας» του νεοφιλελευθερισμού σε Ελλάδα και Ευρώπη, ενισχύει τις αντιστάσεις των εργαζομένων και της νεολαίας σε όλες τις χώρες της ηπείρου μας.